Pokazywanie postów oznaczonych etykietą proza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą proza. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 23 października 2023

Telefon od pisarza

- Wiem. Dziesiąta, niedziela. Nie obudziłem?

- Nie. Wstałem tak dawno, że rozważam już powrót do łóżka. Stało się coś?

- Chodzą za mną twoje słowa. 

- Wiadomo! Co powiem, same sentencje! Która ruszyła cię do żywego?

- No… myślę nad tym ciągle. Powiedziałeś, że ego mam wybujałe albo jestem jebnięty… no z tym pisaniem.

- Czyli diagnoza, nie sentencja?

- Ani jedno ani drugie w zasadzie. Choć skłaniam się do jebnięcia bardziej, ale może ego?

- I chcesz mi powiedzieć, co wiemy przynajmniej od czwartku, choć jest niedziela? Solidne jebnięcie.

- Stary, ja muszę to robić nieustannie! Zwyczajnie tak mam i nawet nie poddaję refleksji. Pisanie daje daje takiego kopa, że ja pierdolę! Więcej jak z picia, żarcia i seksu naraz wziętych!

- Naraz? To niebezpieczne akurat. Grozi dylematem zawałowca w tym wieku: nigdy nie wiesz, co ci pierwsze stanie.

- Ale przy tym wszystko inne siada, teraz zrozumiałem! Nie potrafię przestać, bo to jakbym amputował lepszą część siebie! Czyli są dwie możliwości: albo jestem pisarzem albo grafomanem z pewnego rodzaju… 

- … pierdolcem? Zwanym przez niektórych: natręctwem. Tylko sama czynność klepania w klawisze tobie akurat nie wystarcza. Z nadmiaru samozajebistości masz chorobliwe ciśnienie, żeby pakować się w okładki i zawracać światu dupę zbytkiem narracji. W dodatku trwasz w przekonaniu, że masz coś do powiedzenia, gdy wszystko już powiedziano bez ciebie, w dodatku bez skutku. To jest naprawdę godne podziwu! A przynajmniej popukania w daszek pod napisem New York.

- Ale co ty gadasz? Jak nie mam do powiedzenia?! Poprzednia książka była genialna, wiesz, że każdy wydawca, każdy kto czytał maszynopis, mówił, że to jest jakiś przewrót, że to zupełnie inna perspektywa, że ona jest tak dobra…

- … że aż za dobra, żeby ją wydać? Wiem. To się nazywa makiaweliczna metoda pozbycia się narcyza. Zatkać zawór nadymanemu Zbysiowi i dalej go zlewać. Genialna i przełomowa książka czeka na druk czwarty rok, o ile dobrze pamiętam? 

- Ta, którą teraz kończę, szaleństwo! Jest o niebo lepsza! Ale takie społeczeństwo, co zrobisz? Wiadomo, nie pozna się na geniuszu. Kto widział wielkość w takim Schulzu na początku, co pisał o uliczce, łopianach, krzaczorach i sklepach? Ale wielkość przetrwa, czysty przypadek wyciągnie ją na światło, mówię ci. A ja zawsze pod prąd. Reszta mnie nie obchodzi. Mam płakać w mankiet, że zero zainteresowania kulturą, nowatorstwem? Że krytyka literacka zdechła na prawach ewolucji i wracamy w chabazie, bo świat opanowały festiwale i blogerki Zuzanki?

- A po największym salonie książki i prasy przestrzeń wypełnił ciucholand. Amen. Może jednak bezpieczniej uzasadnić twój geniusz świrem czystej postaci?

- Bo ja zawsze byłem optymistą. Opowiadałeś do pizzy ten sen, pamiętasz? Że jak w horrorze wstępował w ciebie demon i to przez przełyk. Jaka była twoja pierwsza myśl? Że może to zapowiedź choroby albo dramatu. A ja rzucam, że może wydarzy się coś fantastycznego, napiszesz zajebistą prozę! Czujesz? 

- Ale wiesz, że pesymista, to tylko dobrze poinformowany optymista? A ty informacje traktujesz nadto wybiórczo. Możesz nieustannie łomotać swoim „ja” w grodzone osiedle dzisiejszego kmiota! Tylko po co? Choć masz historyczne prawo. W latach 90. byłeś odkryciem! Ogierem ze stajni guru krytyki literackiej! Takie znieczulenie działa na każdą zmianę, aż po kres rumakowania. Wtedy literatura była nośnikiem treści, a laski szło rwać na publikacje, a dziś? Powiedz komuś, że piszesz, to zapyta: po co? Lepiej pójść na żeberko do Whiskey in the Jar, przeturlać kulki w kręgielni i zamówić chińczyka pod nowszy sezon „Gdy o tron”.

- O! Chłopie i to jakie laski się rwało! Nic nie trzeba było robić. Po wieczorze autorskim to mogłem przebierać, z którą zjem kolację, a z którą ze śniadaniem. Co tam wieczory?! Na polonistyce byłem, to na przerwach między wykładami przysiadały się i oczy maślane, że wow, ja pierdolę, ciebie to drukują w „Twórczości”! Najpoważniejszy wydawca cię wydaje. A teraz? „Twórczość”? To jakiś kanał na tiktoku?

- Coś tam jednak do ciebie dociera. I weź pod uwagę, że z drugą, piątą, siódmą książką stałeś w Empiku na półce z napisem „proza polska”. A dziś? Staniesz tam, między orzechowymi Michałkami, kubeczkiem z serduszkiem i workiem pierzgi pszczelej albo pochłaniaczem wilgoci. Ostatni się przyda, gdy już zapłaczesz nad utratą nagrody za geniusz!

- Ale ja sram na wszelkie nagrody! To jak zawody sportowe, dziś wygrywasz, jutro przesrasz, pojutrze znowu podium, choć najmniej od ciebie zależy. Stary, to są jakieś sitwy, tu nie wartość artystyczna decyduje bynajmniej. Lans, wyrywanie sobie wiaderka w piaskownicy i bęc plastikową łopatką po łebkach. Jakby mi dawali jakieś tam Nike czy Nobla, to ja bym tego nie odebrał, bo to kpina. Pamiętasz, kto dostał Nobla rok temu? Ja też nie! Para wodna, rozejdzie się w powietrzu. Oni tego nie dają za wartość literacką, tylko w ramach promocji tej czy innej ideologii, modnej tego lata jak wycięty trójkącik i sznurek w dupie. 

- A ty jesteś jak ten baca, co partii wszystko oddawał. 

- Baca? Nie znam. 

- Taki stary dowcip z komuny. Badali oddanie bacy partii komunistycznej. A ten deklarował kolejno, że odda partii chałupę, pole, owce, wszystko prócz roweru… bo go ma. W sumie też mogę zadeklarować, że nie odbiorę Nobla, podobnie jak Legii Honorowej i Krzyża Orderu Orła Białego, bez względu na to, jakiej maści prezydent będzie mi go chciał wieszać. Z całą mocą mogę odrzucić wszystko, bo mi to nie grozi. 

- Może i racja, ale jeszcze ci nie powiedziałem, że ta nowa książka, to jest stary czysta metafizyka, jestem z niej dumny. Ona normalnie przewraca świat, obnaża wszystkie mechanizmy rządzące współczesnością, kiedyś rzuci cię na kolana.

- Zapewne zachwyci jak wszystkich, którzy jej nie wydadzą. Ale teraz muszę kończyć. Czuję jak dopada mnie mięso egzystencji, przetrawione! Ciągnie ostro bobem z kociej kuwety, trzeba znać swoje miejsce w szeregu. Się trzymaj klawiszy, a ja do łopatki, znaczy do prozy... życia! 

wtorek, 1 stycznia 2019

Całuski nadziei

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

Muszę? Naprawdę? Czwarty dzwonek do drzwi nie dawał wielkiego wyboru. Była nieustępliwa, nawet w sobotę wieczór. Nie odpuści! Determinacja wskazywała na sąsiadkę z dołu. Przyszedł czas na degustację kolejnego w tym tygodniu berbelucha z galaretką. Kurwa! Jakby szykowała je na eliminacje do MasterChefa, pomyślałem zrzucając koc i ruszyłem, żeby otworzyć. 
- Już się położyłeś, czy jeszcze nie wstałeś? Siódma wieczór jest, nie przeginaj! 
  To nie była sąsiadka. Marzenka parsknęła śmiechem lub kichnęła na mój widok, wskazując na piżamę. Stała na wycieraczce, ociekała wodą z ubrania i chyba łzami z policzków. Nadmiarem wilgoci nabytej lub własnej rozmazała makijaż i wprawiła mnie w rodzaj zakłopotania i zaniemówienia łącznie.
- Długo mam stać? Herbaty bym się napiła, a nawet czegoś mocniejszego!
  Wcisnęła mi w garść jakąś różę z opadłym kwieciem, pchnęła nieznacznie i wparowała wprost do większego pokoju. Doskonale wiedziała, że o tej porze roku przenoszę barek do drewnianej skrzynki na balkonie, tuż za drzwiami. Nim sięgnęła klamki, rzuciła we mnie płaszczem zimnym od śniegu z deszczem, a dłonią porwała chusteczkę ze stołu, by otrzeć twarz. Po chwili jej kobiecość ukłuła mnie w oczy. Wypięła bardzo kształtną pupę, sięgając przez próg balkonu. W rozcięciu czarnej sukienki zajaśniały ponętne uda w bardzo seksownie połyskujących rajstopach. Spojrzałem na spodnie własnej piżamy i zrobiło mi się ciut niezręcznie.
- Szklanki też mam przynieść?! Co się z tobą dzieje, matołku? Spałeś? Za długo bawiłeś się fistaszkiem, czy grałeś w Lola? Halo! Za daleko masz do łba? Wracamy na ziemię!
  Posłusznie ruszyłem do kuchni, co niby miałem zrobić? Życie najwyraźniej napisało jej kolejny groteskowy scenariusz. Ze skrzynki wydobyła nadpitą ośmioletnią Tullamore Dew. Na tyle schłodzoną, na szczęście, że nie opierdzieli mnie za brak lodu. Odkręciłem butelkę i szybko podałem jej szkło:
- No to mów… mów, chyba po to tu przyszłaś? – Łyknąłem odrobinę whiskey i poczułem, że to nie jest ten dzień. Wstręt szarpnął mną silniej niż alkohol. O wiele lepiej było mi pod kocykiem, z książką na kanapie.
- Nie chciałam tam iść. „Marzenka będzie kicha”, dudniło mi w głowie – przełknęła jakby w pośpiechu, choć spragniona i usiadła – Ale jak inaczej? Kogo szukać i gdzie? To nie banan w sklepie za rogiem, choć na bananie mniejszy poślizg. Okrągłe urodziny w znacznym gronie! Anka uparła się, że singli nie wpuści. Z kim miałam iść? W sieci rozmawiałam z nim dwa tygodnie i wcale nie rwałam się do spotkania. Zgodził się, a musiałam mieć pewność, że wyjściowy jest, że siary nie będzie, tam ma być z klasą, kumasz?!
- Sądząc po stanie twojego makijażu, wyjściowy to on był raczej awaryjnie. I co?
- Głupiś! Zamknij się! Lecę po robocie do tego pubu, no wiesz, tam się z nim umówiłam, ale na jutro. Po drodze sukienkę jakąś kupiłam, na szczęście te wyprzedaże są, bo głupek w ostatniej chwili przełożył na dziś. Dobrze, że rajstopy w biurku miałam, dżinsy do torby, jebut w bagażnik, a czas nagli! Stoję na światłach, spóźniona i modlę się, żeby on jakiś do ludzi był chociaż. Wiadomo, facet nie musi być piękny, może nie mieć rąk i nóg, byleby kaleką nie był! No może mógłby być ładniejszy od diabła i koziej dupy, nie? 
  Wychyliła kolejną dawkę i wskazała na butelkę, z której dolałem i dodałem z udanym zainteresowaniem:
- Wcześniej nie widziałaś go na zdjęciach, szłaś w ciemno? Miałaś go poznać po bordowym sweterku z darów dla powodzian czy jak?
- Mówiłam ci, żebyś się zamknął?! Jasne, że zdjęcia przysłał, dwa, ale jakieś rozmazane, takie raczej z cyklu: podobny na nich zupełnie do nikogo. Widziałam tylko jakieś włoski pokręcone i okulary. No trudno, myślę, może za skromny jest? Niedowartościowany? Lubię takich, przecież to nie wada. Pewnie dlatego samotny, że mało przebojowy. I lezę do tego pubu. Wewnątrz wszystkiego osiem osób, z czego dwie pary. Jest jakiś facet z laptopem przy stoliku i ten jeden przy barze. Właśnie się odwraca, rzeczywiście kręcone włoski, ciemny blond. Na mój widok wyrysowuje pogodny uśmiech, rozpoznaje! Opadły ze mnie wszystkie lęki i strachy i już wiedziałam, że mój ci on jest, nie tylko na imprezkę! Unosi różę z blatu i zanim na nią spojrzałam, już przepraszałam za spóźnienie. Z tej radochy całuję go w policzek i jakimś pieprzonym słowotokiem zaczynam zalewać tremę, a on do mnie: „Ależ nic się nie stało, Paulinko”. Czaisz?!! PAULINKO?!! Szczena mi rypnęła, obiła terakotę, ale on dalej się uśmiecha i mówi coś, że doczekać się nie mógł, że bardzo się denerwował, że ja to nie będę aż taka ja. Pierdy gwizdy żeni, kit wciska! Płonę złością i bezradnością i nie wiem, co robić! Naraz mam ochotę zostać i wiać! Nie wiem, co wybrać normalnie! 
- Przecież ci się podobał, trzeba było zostać Paulinką, a potem...  
- W końcu coś wybąkał o moim poczuciu humoru, że sukienka miała być czarno-biała, a przychodzę w czarnej, ale od razu chciał, żebym to była ja i … w tym momencie uśmiech mu znika! Zaczyna się plątać, gęba się nie domyka i zerka na mnie, ale jakby za mnie. To ja krok w bok, odwracam się i widzę blond hipopotamicę. Coś jak baleron zesznurowany plandeką z obrusem ściągniętym ze świątecznego stołu, a czerń z bielą łączona koronkowym lauferkiem babuni. Teraz doleciało do mnie jej przesłodkie: „... mówiłam, że nie poznasz, głuptasku? To ja jestem Paulinka!”. I już miał na sobie to dziewięćdziesiąt pięć kilo szczebiotu.
- No tak, tyle razy mówiłem ci, że poznawanie facetów w sieci… 
- Nie pogrążaj pogrążonej, gorsze przyszło po chwili. Nie spłonęłam ze wstydu tylko dlatego, że zaraz był chlust lodowatej wody. Gdy mój wymarzony Geralt-Żebrowski próbował nie polec w starciu ze strzygą po kuracji hormonalnej, zjawił się krasnolud. Wyskoczył do mnie ten od stolika z laptopem! Wstał i coś mi duka, że on przeprasza, że tak się zapatrzył w ekran, że Marzenko… rozumiesz: MARZENKO! I pcha mi tę zdechłą różę – wskazała na kwiat na stole – wyciska całus lepki, zamelany, na policzek, a ja czuję tylko smród łoju z kłaków, jak z czapki dziadka po żniwach dobre trzydzieści lat temu i nieodzowną woń piwnicy z myszami nad sweterkiem w serek. Widzę jakieś kwadraty, wzorki z garażowej wyprzedaży, struksiki miodowego koloru, zamazane okularki, a na gębie - lat około czterdzieści i sześć - przechodzona pizza, objaw zaniedbań seksualnych albo higienicznych. I tylko w jednym nie kłamał: rzeczywiście informatyk, wypisz wymaluj, jak z dobrego mema! Coś tam jeszcze pitolił, ale wypadłam z płaczem!
Wskazała pustą szklankę. Oczy szkliły się ponownie, co  w połączeniu z brakiem słów sygnalizowało koniec historii, znowu. Czwarty rok błądzenia po manowcach sieci, odkąd mąż ją zostawił, przyniósł kumulację. Trudno było wymyślić pocieszenie, ale próbowałem: 
- Kobieto, ale na co ty liczysz? Kogo ty możesz znaleźć w kategorii czterdzieści pięć plus? Normalni faceci mają żony. Tu dotrzesz do rozwodnika, któremu z trzema nie wyszło albo do wiecznego chłopca w krótkich rurkach i żółtych trampkach. Wygrzebiesz najwyżej dziwaka przypiętego do mamusi przesuszoną pępowiną, ewentualnie psychopatę! Z takimi chcesz budować? Zastanów się, po co to robisz!
- Są jeszcze piżamowcy! – Wskazała palcem na lidlowe prążki moich spodni – Ale ty pewnie nawet garnituru nie masz, żeby pójść ze mną na imprezę!
- Fakt, wyrzuciłem z ostatnią kobietą. Tnę koszty. Jak widzisz po całości. Wreszcie odpoczywam i żyję jak chcę, wyrwany z matni powinności, obowiązków i presji dorastania do rosnących apetytów na życie. To jest wolność i tobie radzę to samo.
- Nie mów, że nie potrzebujesz nowej miłości!
- Nie mówię, tak po prostu jest. Najdalej po trzech latach z każdą jest tak samo, więc nie zaczynajmy tej gadki, proszę!
- A bliskość, przytulenie, namiętność, po co mi kit wciskasz?!
- Do namiętności mam … ten… stałe łącze – wskazałem na laptopa na stole – sprawne dłonie i giętkie pnącze! 
- Mam cię dość! - parsknęła znowu przez łzy - Po co ja tu ciągnę z każdą porażką? Kretyn! Jutro wpadnę po samochód, ogarnij się!
  Pustą szklankę filmowo puściła po blacie i ruszyła w stronę przedpokoju. Po chwili zerwała płaszczyk z wieszaka i już wołała taksówkę, zmagając się z torebką. Otworzyłem drzwi. Stała za nimi sąsiadka z ogromnym kawałem jakiegoś roztrzęsionego deseru na obiadowym talerzu. Lekko otworzyła usta ze zdziwienia, ale nie wypłynęły słowa powitania i reklamy nowego specyfiku, którego degustacja wyraźnie mi zagrażała. I tylko Marzenka nie straciła rezonu: 
- Jak to było? Giętkie pnącze… stałe łącze? – Wsadziła palec w deser niesiony przez sąsiadkę, po czym lubieżnie wessała go w usta i przesunęła kilka razy – Zapomniałeś dodać: miękka breja… lepsza niż Bareja! Czekaj, czekaj, jak to się nazywa? Jakoś tak mądrze, nie? … gero coś, geratro… gerano, coś ze starca z filią, jak pedofilia, tyle że w drugą stronę! Do tego rzeczywiście wystarczy piżamka… koszty tnij, tanio rżnij! Pa! 

środa, 25 kwietnia 2018

Syrena i schody

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

    Zewnętrzne schody prowadziły na wysokość pierwszego piętra, zupełnie jak dawniej. Tu kupowałem pierwsze miniaturki zwierząt do kolekcji. Teraz szukałem aniołów, jak najbardziej pospolitych, doświadczonych, podstarzałych, noszących kurz w zmarszczkach twarzy i trud codzienności w chropowatych dłoniach. Aniołów gipsowych, ubranych w przenoszone sweterki, rozciągnięte dresy, w domowe fartuszki i kapcie. Ciągnęło mnie do tych siedzących, z nogami skrzyżowanymi w kostkach, zwieszonymi z półek. Gdzieś już takie widziałem.

    Gdy znalazłem się w głównej sali sklepu, coś jak kościelny pulpit do czytań niespodziewanie wyrosło na środku. Stała za nim znudzona dziewczyna, wspierająca dłonią podbródek. Drugie jej ramię spoczywało na blacie, po którym bębniła palcami. Obserwowała mnie, gotowa w każdym momencie wyskoczyć z makabrycznym: „w czym mogę pomóc?”. Chciałem ją ominąć, ale odezwała się zupełnie inaczej:
- I tak nic nie kupisz.  – Teraz spojrzała ironicznie albo z politowaniem. Wydęła usta jak obrażona nastolatka, którą ktoś przymusił do bycia ekspedientką, choć wolałaby rolki albo snapchata. Wywróciła oczy z westchnieniem. – Ale nie krępuj się, udawaj. Wyjdziesz z niczym, wrócisz po to samo. Tak już z wami jest.
- Z wami?

    Próbowałem podchwycić, ale już układała przed sobą pudełka zapałek, zupełnie na mnie nie patrząc. Kto używa jeszcze zapałek? To musiał być jakiś gadżet powiązany ze sprzedażą aniołków. Zamiast nich na półce ujrzałem jednak Calineczkę pośród gipsowych płatków kwiatu, obok ołowianego żołnierzyka i wygięte kaczątko, było naprawdę brzydkie. Dalej mini stos poduszek z księżniczką, prawdopodobnie na ziarnku grochu, a na najwyższej półce gościła kryształowa królowa śniegu. To nie był ten sklep. 
      
pijana syrena
Stąpając na palcach minąłem dziewczynę, teraz wypuszczającą balona z gumy do żucia, rosnącego ponad stosem zapałek. Skierowałem się do wyjścia, ale i schody były już inne. Drewniane, stare i kręte, skrzypiące jak w wiekowym domu moich dziadków. Na środkowych stopniach, tuż przy poręczy, siedziała kobieta. Zobaczyłem coś jak rybi ogon ze zmatowiałą łuską, zakończony płetwą. Postać o rudych, skołtunionych i dosyć rzadkich włosach bez blasku nie ruszyła się. Twarz miała miękką i podkrążone oczy z wyraźnymi zmarszczkami i ze śladami przebrzmiałej piękności.

- I co się tak dziwisz, misiu? Ani aniołków, ani komputerka do strzelanek tam nie było? Nie dało się też pobzykać z tą – wskazała głową w górę – siarczaną dziewczynką? Sam widzisz, tylko stara kargulena na schodach za całe towarzystwo.
- Anioły chciałem kupić, dwa.  – Nie wiem czemu, ale tłumaczyłem się. 
- Jasne! Księciunio, wyrwał się od żonusi? Kolekcjoner, esteta czy fantasta? A żyćko obok przepływa! Potem żonusia zajmie się wnusiami i zasilisz klub zamkniętej wieży. Skończysz żywotek śmierdzący starą pizzą i niepranym dresem, z tłustymi łapami nad zasyfioną klawiaturą i ani żyli długo, ani szczęśliwie… misiu… 
- Jak ci na imię? – Skorzystałem z jej zacięcia czkawką, nie chciałem iść za tym monologiem.
- Helena, a co?
- Helena?
- A jak powiem, że Arielka, uwierzysz?

    Parsknąłem na wspomnienie małej syrenki, zwinnej i pięknej, przybywającej z głębin wyczarowanych w fabryce Disneya:
- A jak uwierzę, powiesz, co tu robisz?
- A na cholerę ci wiedzieć? Zresztą, skocz do młodej po pięćset plus, to się zobaczy.
- Przykro mi – rozłożyłem bezradnie dłonie – nie mam dzieci, nie wypłaci.
- Za to pięćset ty płacisz, misiu, więc rusz łaskawie zapasione dupsko, nie zaszkodzi.

    Rozkazujący ton wołał raczej o litość niż groził, więc wkrótce Młoda uśmiechnęła się zjadliwie na mój widok:
 – Mówiłam? Helena nie odpuszcza. Jeszcze nie było takiego, który nie zawrócił… i tak już czwarty tydzień.
    Pokręciła głową i zniknęła pod pulpitem. Po chwili jej dłoń wystawiała na blat małe figlarne buteleczki Gorzkiej Żołądkowej. Pięć.
- Co jest? Nie prosiłem o wódkę?
- A ty myślałeś, że ja tu żyję z zapałek czy z Calineczki? Nie kazała ci przyjść po pięćset plus?
- Prosiła… a ten plus?
- Najpierw stówa za wódę. Płacisz? 
Sięgnąłem do tylnej kieszeni, rzuciłem na blat banknot złożony na pół. 
- No, a teraz ten plus. Browar dla ciebie i pamiątkowe zapałeczki od dziewczynki. 

    Gdy znalazłem się przy Helenie, wykazała więcej żywotności. Wyjmowałem małe piersiówki ze wszystkich kieszeni bojówek i podawałem. Pierwszą otworzyła od razu. Po chwili słyszałem głuchy łomot szkła o drewno. Pusta butelka wylądowała na dole, gdy Helena przyglądała się kolejnej i przemówiła nieco uspokojonym, choć skrzekliwym głosem:
- Za wszystkich księciuniów świata! A wiesz? Ostatnio widziałam taki nagłówek. W gazecie: „Gdybym był młodą kobietą, to wolałbym być lesbijką. Mógłbym wtedy mieć mądrą, piękną partnerkę, zamiast bezużytecznego faceta.”. Syndrom czasów, nie?
- Coś w tym jest. Choć może nie stali się bezużyteczni, tylko mogą już być wygodni? Bezkarnie. Chrzanią sprawdzanie się w rolach: męża, ojca, szefa, głowy rodziny, mogą nie wyrastać z chłopca, żyć dla przyjemności. Kto zabroni? Demokracja… 
-  … taaa i pomyśleć, że mogłam być dawno morską pianą, bo taki los syreny, ale zachciało się księcia, nóg za cenę głosu, miłości za cenę wolności.
- Żałujesz? 

    Otworzyła flaszkę i ściągnęła jej zawartość sprawniej niż kolarz bidon po górskiej premii. Trzymałem ciągle zamkniętą puszkę ciepłego piwa, gdy oglądała pod światło trzecią setkę, jakby liczyła, że tym razem to eliksir, który ją wyzwoli. 
- Wieczna pułapka, ale teraz to już po mnie. Wiedźma wymyśliła taki myk, że zostanę tu na wieki, nie zdejmę czaru. Ludzkość spsiała, a zostać tu trzeba... kisić się w niej na wieki.

    Czekałem cierpliwie, dawna Arielka otwierała się bez mojej pomocy. Odstawiłem zamknięte piwo na stopień schodów. „Przyda się jej na kaca", pomyślałem. Zabrałem się za wolną setkę Żołądkowej, zanim syrenka po nią sięgnie i zważy pięknie rozpoczętą, choć nienajlepszą z bajek. Nie chciałem być gorszy, pociągnąłem mocno z gwinta, na jednym wdechu, gdy ponownie przemówiła:
- Wiedźma mi go wskazała i wszystko wyglądało tak prosto. Wystarczyło wskoczyć, zrobić swoje i zostawić. Upokorzenie i zdrada wystarczały, nie wiem, co ona ma do chłopów. Gdy żona poszła w macierzyństwo, koleżanki, wstążki, piaskownice było po nim. Niby mąż i ojciec, córeczki śliczne, zdrowe, prawie spełniony, ale swoje zrobił i sio. W pokoju obok jadł i spał, siedział markotny w kompie, był prawie mój, bo w odstawce. Trzepał się przy pornolach, joystickiem mieszał w gierkach, jakieś mangi oglądał i tylko wtedy się uśmiechał. Cuda na kiju dla półgłówków, a ja tuż tuż, gotowa odzyskać wolność. 
- Wiedźma obiecała zdjąć czar? Jak go przelecisz? – Wódka zmieniała mnie w macho.
- Rozkochasz, pętaku, rozkochasz przede wszystkim. Młody był, a oni lubią starsze, nie?
- Nie… znaczy nie wszyscy. – Znowu poniosło mnie, choć próbowałem sojuszu. 
    Spojrzała zmętniałym wzrokiem i odkręcała ostatnią buteleczkę. Milczała przez chwilę, spokojna, patrzyła w ścianę i oczy jej zaszkliły się łzawo, gdy przemówiła:
- A on, rozumiesz, przynosi silikonową lalkę. Kobietę. Naturalnej wielkości, Azjatkę. Jak żywa: oczy, usta, makijaż! Nie żadna tam z rozdziawioną gębą, w stylu „do pełna proszę”. Następnego dnia przyjeżdża kurier z paczkami. I on wyjmuje kolorowe sukienki, w kwiatki, spodnie białe, seksownie opinające biodra, uda i ubiera ją, przebiera i jeszcze raz, a szczęśliwy jakby skwarkę lizał. Bielizny takiej fikuśnej, eleganckiej, bajecznej, to jego stara nie widziała nawet na wystawie… a te staniczki… 
- A żona, córki? Coś z tym robiły?
- Uśmiechały się do niego, a między sobą, w kuchni, pukały się w czoło. Przez tydzień robiły sobie jaja z tatusia. Uznały, że to chwilowe. Chce zwrócić na siebie uwagę. Potem zajęły się swoim życiem, wiadomo. Kasę przynosił, złagodniał, uśmiechnięty był, opłaty robił, zakupy, o co miały walczyć? I jak mam przy nim zyskać znowu ogon? – Ze złością rzuciła kolejną pustą butelką o schody.
- Jak ogon? Masz ogon, przecież… – spojrzałem tam, gdzie były łuski i płetwa, ale zobaczyłem brudne stopy z haluksami i szare paznokcie, kończące dosyć koślawe palce.
- Ten ogon to trick wiedźmy, widzą go przechodzący, przez moment. Muszę jakoś skupiać wzrok, nie? Jaki facet zatrzyma się przy przepitej babie z krzywymi girami? Skąd wezmę pięćset plus?

    Nie bardzo wiedziałem, co powiedzieć, sączyłem resztki wódki. Ewolucja rzeczywiście szła na eliminację męskości:
- Ale to z lalką chcesz przegrać? Znudzi się, zapragnie żywej kobiety przecież.
- Popatrz na mnie, dupku! Zastanów się! Silikonowa czy nie, ale ma nienaganną figurę! Gładka cera, śliczne oczy, zadbane dłonie, głowa nie boli, zero okresu! Nie wymaga, nie zrzędzi, nie chrapie w nocy! Bąków nie puszcza w słońcu poranka i teściowej nie zaprosi na obiad, a nie wiadomo z czego większy smród. I pazury jej nie rosną! Silikon może nie jest przyjemniejszy w dotyku niż skóra, ale bez starczych plam.
- No przecież nie pójdzie z nią do kina, na spacer, nie zachwycą się nią na zewnątrz.
- Co ty tam wiesz, misiu! Już z nią chodzi. Kupił wózek i jeździ z nią po skwerach, parkach, plaży… ludzie jak ludzie: jedni oniemieli, inni zachwyceni, nawet nie pukają się w czoło, bo myślą, że to performans jakiś i nie chcą wyjść na głupka.
- Coś w tym jest, konkurować ciężko, fakt. Nawet bezpieczna jest, dzieci mu nie urodzi, nie oleje, chłopa nie znajdzie. Ideał prawie… – wódka nasączyła mnie melancholią, zazdrością nawet i chyba głośno westchnąłem, o czym wymownie przekonał mnie wzrok Heleny, syczącej jadowite: „... spierdalaj!” 

... wyłączałem budzik… posłusznie, choć kwadrans przed czasem.

sobota, 24 lutego 2018

Modrzew

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

Podchodził coraz bliżej, chyba go znałem. Przypominał przyjaciela sprzed lat, któremu skończyła się ochota na przyjaźń i zamieszkał w skorupie depresji. Mały, przygarbiony, w kilku warstwach ubrań, jakby nie miał pewności, że wróci do domu i zawsze musi być przygotowany na zmiany pór roku. Wyraźnie kuśtykał, nie tyle nawet kulał, co ciągnął za sobą prawą nogę, jakby chciała mu się przeciwstawić, ale nie mogła obrać własnego kursu. W ramach protestu pozostawała nieposłuszna i nieczuła. Gdy już dotarł, chwycił mnie za brzegi kołnierza i przyciągnął do twarzy, jakby był krótkowidzem i chciał się upewnić, że ja to ja. W końcu wyszeptał teatralnie:
- To ostatnia szansa, musisz mi pomóc! – Poczułem kwaśny oddech na twarzy.
- W czym? – zapytałem spokojnie, ale odrywając dłonie od kołnierza. – Jestem tu na chwilę, zaraz się budzę i spadam do pracy, więc spiesz się albo jutro wpadaj.
- Musimy ratować modrzewie, te tu – wskazał ruchem głowy – na osiedlu, zanim przyjdą szyszkownicy i wypiłują do gołej gleby.
- Ale jak? - rozejrzałem się wokół, żeby upewnić się, czy rzeczywiście tu są, w środku miasta. Jednak pomiędzy lipami, brzozami, krzewami bzów, otaczających trawniki i bloki, szybko naliczyłem osiem cudnych iglaków. 
-  Musimy znaleźć ich samice i ratować, zabrać jajeczka spomiędzy igieł i wywieźć! Szyszkownicy już tu jadą, nie kumasz?
- Kumam. Co mam nie kumać? 

    Uspokajająco poklepałem po ramieniu przyjaciela, wystraszonego nie na żarty, a przez myśl przemknęło: „modrzew, samica, igły, jajeczka, budzić się, czy dalej śnić?”. Całkiem już pewny rzeczywistości alternatywnej zapytałem z ciekawości:
- Powiedz, co mam robić? No wiesz, nie jestem biologiem.
- Czytałem, że trzeba delikatnie rozgarniać igły i jak będzie emotka z uśmiechem na pniu, to znak, że samica. Na najbliższych gałązkach, pomiędzy igłami, znajdziesz kuleczki białych jaj, pozbieraj je tu. – Podał pojemnik po tabletkach Ibuprom Zatoki.

Przyjąłem opakowanie z powagą i przystąpiłem do pierwszego , ale za nic nie mogłem znaleźć rzeczonych ikonek. Jedno drzewo, drugie, gałąź po gałęzi i nic. Kątem oka zerkałem na przyjaciela, który z racji krótkowzroczności wyglądał przekomicznie. Sunął głową tak blisko gałęzi, jakby igłami kruszył zastygłe śpiochy z oczu. Ale mimo jego zaangażowania żadnego entuzjazmu nie widziałem.

    Nagle zmroziło mnie to, co zobaczyłem na konarze kolejnego drzewa, odskoczyłem. Zerkałem przerażony dookoła, nie było świadków. Odstąpiłem od pnia na trzy kroki, obejrzałem go od korzeni po szczyt korony, ale drzewo nie różniło się od pozostałych… a jednak. Nerwowo spojrzałem na przyjaciela. Zdaje się, że nie zauważył zmian w moim zachowaniu, bo i jak? Nadal niemal dłubał igłami w oczach. 

    Nie chciałem go jeszcze wołać, bardzo zapragnąłem uwierzyć, że to, co widziałem, jest tylko sennym majakiem. Jeszcze przeskoczyłem do kolejnego modrzewia i zacząłem szukanie graficznego uśmieszku na korze. I tu zobaczyłem to samo! Zamiast emotki, pomiędzy igłami, połyskiwał napis: GEJ, ostro wymalowany małą brokatową czcionką w odcieniach fioletu. Napis czytelny z małej odległości.
- Co jest? Co tak cię odrzuciło? 

    Zorientowałem się, że nie dostrzegłem, jak i kiedy mój krótkowzroczny przyjaciel stanął obok. Zaglądał nawet w to samo miejsce na drzewie i dalej nic nie rozumiał. Napis był zbyt mały. Zdjąłem okulary z oczu, podałem je. Włożył i zachwycił się. Odkrył, że w ogóle teraz lepiej widzi, bo nie wiedział, że okularów potrzebuje i reszta jakby straciła znaczenie. Był tak uszczęśliwiony wyrazistością świata wokół, którą właśnie uzyskał, że przerażający mnie napis nie zrobił na nim żadnego wrażenia. Głaskał drzewo i uśmiechnął się:
- Widziałeś spryciarza?
- Niejednego. – Wskazałem na pień obok.
- Widziałeś spryciarzy? – poprawił się – Wiedzą doskonale, że żaden szyszkownik nie ruszy geja, to homofoby są przecież! Nawet nie warknie piłą, zakuta pała, gdy mu modrzew napisem błyśnie! A dasz mi te okulary?
- Jasne! Jeśli ci służą, niech służą na zdrowie! Mam w domu jeszcze dwie pary. A to? – Wskazałem na bezwładną nogę, na którą nie miałem pomysłu.
- Głupstwo – powiedział. – Całą noc liczyłem odnóża pająków, cała łazienka pająków i tyle odnóży! Zapomniałem się w tym liczeniu. Siedziałem na nodze i trochę zwiędła, ale wróci, jeszcze trochę. Policzysz ze mną jutro pająki?

    Usiadłem na łóżku z przerażenia, nie chciałem gasić jego entuzjazmu obrzydzeniem. Już po chwili budzik przyniósł wątpliwą radość poranka.

poniedziałek, 30 października 2017

Galerniczka retro

Niedziela, a w galerii tumult. Może jedna z ostatnich niedziel handlowych, a może nie, ale ludzi pełno, jakby mieli wykorzystać na zapas, do następnej kadencji. Wpadłem na siku, po drodze było, ale zasada wzajemności zobowiązuje. Oni mnie sikalnię, ja im przegląd okazji. Jesień w końcu, zima zaraz, a mnie buty ciekną i w tej samej kurtce szósty rok. Zobaczyłem logo sieciówki, której dawniej tu nie było. Mam od nich dżinsy i koszulę, może i kurtka nie zawiedzie? Prostej potrzebuję, dwa warunki: czarna i ze stójką. Żadnych pikowanek i kapturków dla żelowanych transików w rurkach.

          Zerknąłem na rozmiar pierwszego wdzianka i kątem oka dostrzegłem ruch kotary przy kasie. Wyłoniła się stamtąd głowa uzbrojona w wielkie okulary i odwieczne loki niezniszczalne. Kobieta zza kotary była w wieku mocno poprodukcyjnym, z pewnością jakiś czas po średnim. Sprytnie wychynęła cała jej postać, której zmęczona szczęka coś jeszcze przeżuwała. W przeciwieństwie do firmowych trendów sprzedawczyń odziana była w sweterek dawno temu ściągany z drutów domowych, w porteczki a la „pepita dresik pani domu” i papućki koloru brudny róż niewymuszony. Lekko cofnąłem się przed sklep, zerknąłem na logo, ale dalej tkwiło nad głową to samo, całkiem współczesne, znanej dosyć marki. Pomyślałem, że królowa lady PRL-u sprząta tu, a tylko chwilowo zastępuje właściwą galerniczkę, która korzysta akurat z toalety, żeby podreperować służbowy uśmiech z nadrukiem: w czym pomóc? Ale w tym momencie potencjalna sprzątająca przemówiła:

- Ta kurteczka jak dla pana, taki Norweg był, ale nie wziął, bo gotówką chciałam, a on do bankomatu przecież nie pójdzie. Takie to cywilizowane, a jak co do czego, nie wie, gdzie kartę wsadzić proszę pana, takie czasy.

- Nie jestem pewien, czy to mój styl. Taka trochę przykrótka ta kurtka i szeleści, dosyć chamski ten ortalion. Może jeszcze poszukam. – Odruchowo spojrzałem za siebie ku wyjściu. Przeczucie podpowiadało, że ewakuacja z wnęki nachalnej Tekli nie będzie łatwa. Ta pajęczyca szczękoczułki na handlu tępiła.

- Tu mam dłuższą trochę, nie? Gdzie pan będzie chodził i szukał? Tam mają powyżej tysiaka, szmaty takie chińskie! A tu: prawdziwy dederon! Kiedyś się tak mówiło, pan chyba pamięta?

- Dederon? – Zaraz stanęły mi przed oczyma fartuchy obsługi wszystkich barów mlecznych zgniłego ustroju - A przypadkiem nie zwykły ortalion z wierzchu? – Prowokowałem sam nie wiem po co.

- Jak ortalion? Ta obok to ortalion, tu dederon, co pan będzie chodził po innych sklepach jak zaczadzony? Jak tylko ten tu wyjdzie upust jakiś dam. Teraz to muszę mieć oko… panie, jak oni kradną! Sumienia naród nie ma! Czego pan szuka, podać coś?

          Mrugnęła do mnie czarnym okiem, powiększonym przez szkło grube jak upust, którego spodziewałem się sprawdzając już ochoczo pracę suwaków wszytych w zachwalony dederon. Teraz zza pleców dotarł niemal życzliwy głos carycy handlu, ale mocno przepojony podejrzliwością wobec nowego klienta:

- Ooo pan chyba z Ukrainy, pasek chce? Niech będzie pasek… grzeczny chłopiec, taki to nie ukradnie, to niech mierzy pasek w pasie. – Caryca zrobiła zwrot na pięcie i znowu zwróciła się do mnie:

- Pan nie ukradnie, ten pan, co dżinsy ogląda nie ukradnie – dodała tak głośno, żeby nacisnąć sumienie gościa, który przerzucał pary spodni na półce. – Różni przychodzą, niejedna łachudra tu zajrzy… pan sobie zmierzy kurtkę, przed lustrem stanie, upust dam. Nie ma mowy, żeby pan z niczym wyszedł, bo ona na pana szyta. Ja się znam, spojrzę i widzę… a tobie jak chłopiec, też pewno pasek dobry! To drugi też bierz, za pięćdziesiąt dam dwa, dobry uczynek zrobię. A co! Wy macie tam biedę, wojna na tej Ukrainie, bieda, a chłopak uśmiechnięty! Wszyscy oni tacy weseli, dam za pięćdziesiąt pasek, jak drugi weźmiesz. Na co dwa? To jedne spodnie masz, biedniutki? Pewno masz więcej spodni, a nie masz, dorobisz się tu u nas. Naród nieciekawy nasz, bywa podły, ponury bywa i zawistny, ale tobie na drugie spodnie da zarobić, nie bój. I na trzecie da, to paski dwa się przydadzą. Dwa paski na zmianę dobra rzecz, z inną klamerką weźmiesz. Przymierzaj paski, chłopiec z Ukrainy, nie bój się, ciebie ja nie skrzywdzę.

- To jaki dostanę upust za tę uczciwość? – Przerwałem tyradę zażenowany.

- Pięć złotych dam, dobrze będzie?

- Żart taki?

- No dobra, dziesięć dam… ale teraz cicho – pokazała na mężczyznę obok – pan tam te dżinsy weźmie do przymierzalni, nawet cztery pary… pan sobie pomierzy, ja tu pana skasuję…

Leciwa sprzedawczyni puszcza do mnie oko i mówi szeptem teatralnym:

- … jak zniknie w przymierzalni, to spokój, nic mnie nie wyniesie zanim z panem zahandluję. Dziesięć złotych opuszczę na kurteczce, co? Płaci kartą, gotówką? Kartą? Nie ma pan gotówki? Na pewno? Ten z Danii, to kurtki nie kupił, nie chciał do bankomatu.

- Norweg, mówiła pani.

- Jeden grom panie, ale połasił się i ma pan dowód jakości tej kurteczki, bo te renifery stadami tu się kręcą, byle czego nie kupią, panie, od dobrobytu w dupie im się przewraca, a kurtkę chciał! To może znajdzie pan te cztery stówki, bo jak w niedziele pan zakupy robi, jak nic pan ma własny biznesik.

- Co też pani, ja etatowy jestem, z budżetówki, to może więcej tego upustu?

- Co znaczy etatowy? Etatowy, to był ten bidulek z Ukrainy i jeszcze pewnie na czarno robi, a pan dwa razy taki jak on, a paseczka panu nie trzeba? Będzie upust, dla pana za osiemdziesiąt pasek dam?

- To nie za pięćdziesiąt, skoro już kurtkę kupuję?

- Nie, no panu to ja bym takiego dziadostwa nie sprzedała, pan ma klasę, to taki jeden za stówkę trzeba, chce pan przymierzyć?

               Byłem twardy dziękując za pasek, za kurtkę zapłaciłem kartą. Serce zapałało sentymentem do szkoły handlu, przy której bladziutko wypadają zmęczone i kamerą ugrzecznione dziewczyny, sprzedające za szybami znanych marek. Tkwią tam jak za karę, a i tak pozostają ledwie cieniem carycy handlu w przydeptanych papuciach. Kurtka może się sprawdzi, choć okazała się granatowa, a co tam! Sentymentem ociepli serce w tygodniach zimy i mrozu… wszak dederonowa, swojska, na resentymencie nabyta .

piątek, 6 października 2017

Wilgotny Waldek

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

Zmierzch zapadał zbyt wcześnie i z trudem dostrzegałem ruchy spławika. Gładka tafla jeziora marszczyła się delikatnie, choć nie dało się odczuć najmniejszego powiewu. Narastający chłód przypominał, że to ostatnie dni lata. Tymczasem pod wodą życie jakby ustało. Kot nie był głodny, nie czekał na kolejną płotkę. Leżał znudzony bezruchem i rzucał spojrzenia z wyrzutem, że nie wracamy.

           Głośny plusk w pasie trzcin z lewej sprawił, że obaj nerwowo spojrzeliśmy w tamto miejsce. To mógł być szczupak, a może wydra? Ożywiony kot nerwowo kręcił ogonem, zapatrzony w kierunku rozchodzących się kręgów wody. Teraz z prawej usłyszałem wyraźne mokre pacnięcie o deski pomostu. Odwróciłem się i ze zdumieniem zobaczyłem spłaszczone palce, długie dłonie i chude nadgarstki w odcieniu zieleni. Cofnąłem się znacznie, niemal do próchniejącego zejścia z pomostu. Z ciekawością i narastającym lękiem patrzyłem, co wyłoni się z przedłużenia obrzydliwych badyli w kolorze gnijącej kapusty. Zza desek wysuwała się wielka głowa, jajowata, z zielonymi, ulizanymi galaretowato włosami, z oczami bez źrenic, w kolorze oliwek z Biedronki. Kot prychnął głośno, odskoczył i pognał do brzegu. Nie wiedziałem, który z moich towarzyszy przygotował stwora, ale byłem pewny, że gdzieś tu w trzcinach cała łódka trzęsie się od śmiechu. Ktoś czeka na moją ucieczkę, ale honor nakazywał pozostanie na miejscu, choć suchość w gardle narastała.

- Jest sprawa, Marcin – zielona głowa przemówiła skrzekliwie, rozglądając się wolno dookoła, jakby z obawy, że głos budzi większą sensację niż widok.

- Znamy się? – Nie poznałem swojego przerażonego głosu – Coś za glonojad?

- Wodnik Szuwarek, kurwa, nie widzisz?! Coś się rozdziawił jak klapa sedesu, to ja, Waldek.

- Waldek?

- Na uszy też padło?! Waldek Łomotny. Sąsiad z góry, tak mnie nazywałeś.

- Widzi mi się raczej Waldek Wilgotny. W zimnej wodzie nawet kaczorowi nie staje, co? Skąd to durne przebranie?

- Tylko nie przebranie! Głupio zabrzmi, ale to kara.

- Kara? Mówili, że utopiłeś się na wczasach, a ty tu glona kleisz?! W utopca bawisz się trzysta kilometrów od cmentarza?! A może ścigają cię mężowie zaliczonych kobiet z czata? Przyznaj, że to ściema z utopieniem na Mazurach!

- To dlaczego na tych Mazurach mnie znajdujesz? Brzmi dziwnie, ale wyszło takie wash and go bez piany. Z jednej strony żony przedmuchane, z drugiej śmiertelna przygoda w kajaku po pijaku, z trzeciej twoje szkody w mieszkaniu przez moje zalewanie. Zebrało się na wyrok i dupa: skazany na coś między kijanką a komiksem o wiedźminie, na wieki.

- Amen.

- No bez takich! Tu jest właśnie sprawa do ciebie.

- Jako utopiec kogoś tu załatwiłeś i alibi szukasz? Ech, ty demonie seksu i mułu!

- Zwariowałeś?! Napalony trochę byłem, nie przeczę, nieraz chałupę ci zalałem w seksualnym uniesieniu, zgoda, ale żeby zaraz mokra robota? Najwyżej pajacom żyłki poplątałem, trochę ich podtopiłem. Nie lubię ćwoków, co mierzą dno, ważą wędki, ciężarki, sonary przywożą, szum, przerost formy nad treścią, wpienia mnie to. No dobra, raz zamieniłem się w karpia hodowlanego. Dzierżawca hoduje w stawie przy domu takie po piętnaście kilo i co jakiś czas wpuszcza tutaj, żeby ściągnąć palantów z wędkami, którzy słono płacą za słitfocie. Jeden przyjechał tu z taką śniadą żonką. Co ona za cyc miała! Jako karp wciągnąłem go do wody. Bidulka na ten widok zemdlała na pomoście i miałem okazję pocieszyć się z bliska boskim darem, gdy ten jej moczykij wypełzał na brzeg po drugiej stronie. Wygłupy, ale bez topienia!

          Wyszczerzył zielone zęby, nierówne i dosyć mocno nadgniłe i wtedy zacząłem obawiać się sprawy, z jaką wynurzył się kwadrans temu. Wilgotny Waldek zdaje się też sobie przypomniał z czym przypłynął, bo krzywy uśmiech nagle zgasł.

- W tobie nadzieja, Marcin. Tę oślizłość zrzucić może ze mnie, no wiesz, że darujesz mi wszystkie zalania chałupy i ….

- Już dawno zapomniałem, nie ma sprawy. Wracaj do wieczności w ludzkiej koszuli!

- Potrzebuję jeszcze małej przysługi. Tyle że od twojej żony.

- Nie przeginaj, chuju rybi! Anety w to nie mieszaj!


Zerwałem się z pomostu wściekły nie na żarty, a może bardziej przerażony. Wyobraziłem sobie szok żony na widok gluta z roztopionej plasteliny, którego będzie musiała dotknąć albo pocałować! Nie! Zacząłem składać wędkę, żeby przypominała kij, którym wybiję chore pomysły z zielonego jaja, sterczącego z szyi na patyku. W tym momencie dostrzegłem luźną deskę w pomoście, schyliłem się gwałtownie, żeby ją wyrwać i prać. Nie przejął się chyba, bo zobaczyłem ironię w krzywym uśmiechu:

- Tłukłeś kiedyś górę glonów dechą? Poza mokrym plaskaniem efektu nie będzie. Uspokój się, odczarować może mnie tylko odmowa kobiety. Musi być obojętna na każdy bajer, nawet po kielichu. Kumasz? A sam wiesz, że chłodniejszych nóżek niż twojej Anety nie ma. To święta kobieta, wierna, kochająca i odporna na seks. Nie podejmie wyzwania, bo jest niezłomna jak batalion wyklętych.

- Waldi, w co ze mną pogrywasz? Przecież przy oślizłej powierzchowności nie zaliczysz nawet nimfomanki na głodzie! Jaka to sztuka bronić cnoty wobec zleżałego skrzeku, śmierdzącego mułem?

- I tu się mylisz. Widzisz co wieczór przy ognisku szpakowate ciacho z gitarą? Słyszysz ten głęboki męski śpiew wabiący? Błysk czekoladowych oczu, gdy z imbryczka bimberek polewa?

- To ty, błotniaku?! Stąd te szanty w repertuarze!

- Z woli pana ciemności mogę zmieniać się każdej nocy, wtedy ma uciechę.

- Czekaj. Czegoś tu nie rozumiem. Po co je bajerujesz, skoro powinieneś zniechęcać?

- Słabość taka. Na tym polega diabelska sztuczka. Muszą bardzo chcieć i oprzeć się pokusie. Inaczej klątwa trwa.

- Tyle kobiet na turnusie, niejedna niezłomna pewnie?

- A co wczoraj wybudziło cię ze snu, aż usiadłeś z wytrzeszczem?

- Jęki sąsiadki! Wyła jak zarzynana! Myślałem, że pomocy potrzebuje.

- Nie potrzebowała i prosiła o więcej… najbardziej niezłomna z turnusu była… przez kwadrans.

- Co się dziwisz, letnia noc, gitara, jezioro, alkohol, to musi działać.

- To jak będzie z nami?

- Zwariowałeś?! Będziesz mi żonę głuszył, a ja niby co mam ze sobą zrobić?

- Zaprzyjaźnione rusałki, zajmą się tobą.

- Ale one mogą załaskotać na śmierć, czytałem gdzieś.

- Dorosły chłop, a w bajki wierzy? Marcin, zrobią ci takie meksykańskie sombrero, że zapomnisz jak się nazywasz, a błogość opuści cię w wigilię z teściową.

- Wiesz co, Waldi, powiem tak: spływaj gilu po badylu, a żony nie dam.

- Marcinku, grzecznie prosiłem, bo jestem ci to winny, ale miej litość, nie zmuszaj.

          Zaskrzeczał i jeszcze raz odsłonił w uśmiechu zgniliznę ostrych zębów. Oczy zalśniły mu szafirem i poczułem wibrację smartfona w kieszeni bojówek. Sięgnąłem po aparat, ale nie było widocznego połączenia. Ekran zamigotał i nagle zobaczyłem Martę, asystentkę z działu sprzedaży. Siedziała lubieżnie na blacie hotelowej łazienki i oblizując górną wargę, przywoływała kogoś ruchem palca wskazującego. Po chwili zobaczyłem siebie zbliżającego się do niej z pożądaniem w oczach. To był wyjazd integracyjny, z maja. Ekran na powrót zrobił się czarny. Waldek odezwał się znowu:

-  W pamięci mam sporo projektów, którymi zarządzałeś. Chyba nie chcesz, żebym sprezentował wygaszacze ekranu twojej świętej żonie?

          Zsunął się do wody bez hałasu, zanim złożyłem szczenę do wypowiedzenia przekleństwa. Krzyknąłem tylko: Aneta! Anetka! I poczułem jak szarpie mnie coś od wewnątrz i na zewnątrz naraz.

- Marcin! Obudź się do cholery! Czego wrzeszczysz?! Jestem tu, spokój już, obudź się, nic się nie dzieje, słyszysz?

środa, 12 lipca 2017

Zdechłe motyle

- Cześć. Zmieniłeś zdjęcie profilowe. Wysyp psychofanek?

- Zdjęcie? Chyba mnie z kimś mylisz. To zdjęcie jest od początku. Dobry wieczór.

- Bez obaw, nie mylę… jesteś Marcin, pracujesz w znanym portalu, lubisz konie, a przed zaśnięciem czytasz do poduszki biografie sławnych ludzi. Nie pomyliłam, co? 

- Zgadza się, ale Twój nick nic mi nie mówi?  Kto Cię nasłał?

- Za dużo bab tu mielisz. Ale spokojnie, nie jestem karzącą dłonią krzywdzonej. Jakiś czas temu chciałam zapytać co u Ciebie, ale jak już znalazłam, nie miałam odwagi zagadać.

- Kiedy mieliśmy ze sobą przyjemność? Widzę pierwszy raz taki awatar. Amnezji nie mam... raczej. Choć różnie może być po czterdziestce.

- Ze dwa lata temu, może trzy. Pewnie nie chciałeś pamiętać! Z tą przyjemnością, to pojechałeś trochę, hi hi. Wyrzuciłam Cię ze znajomych, ale zaimponowałeś mi. Gość z klasą, nie hejtowałeś.

- To czym się naraziłem? Nie wysyłam zdjęć twardego stefana. Zrobiłem wyjątek?

- Nie. Zgasiłeś mnie o kilka razy za dużo. Widocznie za bardzo chciałam się przyjaźnić.

- Pokażesz buzię zamiast tej animacji? Mam pamięć do twarzy, więc byłoby łatwiej wysunąć szufladkę.

- Mówisz i masz.

- Ty ładniutka jesteś! I do tego wygadana! To mamy pewność, że mnie z kimś mylisz. Albo szybko musiałaś mnie usunąć. Na taką kobietę chuchałbym i dmuchał, ale nie gasił.

- Czaruś ten sam, nie mogłam się mylić. Mógłbyś już wydorośleć.

- Daj spokój, doroślałem do siódmego roku życia, potem już tylko rosłem... wszerz. Nie gaszę ludzi. Za dużo mam kompleksów. Pewnie coś przekręciłaś. Stała przypadłość kobiet na czatach. Oceniają facetów przez złe doświadczenia i emocje. Co by im nie mówić, czytają przeciw sobie.

- Może być, w końcu moja zaniżona samoocena też woła o ratunek po puszczy.

- A! Czyli z wczasów nadajesz? Czy chronisz Puszczę przed wycinką?

- Pudło. Siedzę na tarasie jak na myśliwskiej ambonie i widzę mojego jelenia. Ślini się do jakiejś klempy i nie widzi, że gatunki mu się rozjechały.

- Ale widzi, że jest na celowniku?

- Raczej nie. Nawalony jak ruski samolot drożdżami. Jeszcze chwila i przeniesie łapę z łokcia na te bukłaki nad jej pępkiem. Jeleń na rykowisku jest ślepy jak kret w pomidorach, wiedziałeś?

- Niewiele, ale zazdrość dodała odwagi i w końcu przemówiłaś. Niech i ja coś mam.

- Zazdrość? Kotek, na to miałam czas dwadzieścia dwa lata temu, teraz to już tylko żenada. Musiałam przekierować uwagę, żeby nie puścić wiąchy z tej ambony. Publisia weselna przekieruje wzrok z oczepin na klempę i będzie siara dla panny młodej. To jej ciocia.

- To z wesela do mnie przemawiasz? Wyszłaś pooddychać, a tu miłość życia w malinowym chruśniaku?

- A Tobie popierniczyły się pokoje na tym czacie? Miłość życia? Hallo, jest tam kto?! To jest czat dla czterdzieści plus… kolega pedofil źle trafił i szuka naiwnej?

- Koleżanka w miłość nie wierzy?

- A wierzy, wierzy, łzy dla niej wylewa. Zaraz potem bierze pilota i przez barwy szczęścia w miłości przechodzi do jednego z dziesięciu.

- Czekaj, czekaj, ale jak to jest ciocia panny młodej, to raczej nie jest kryzys wieku średniego? Jeleń kleiłby się do siostry panny młodej, nie?

- Jasne, zwłaszcza, że ona ma brata. Chcesz powiedzieć, że mam jarzyć michę, bo gej z męża nie wyszedł? Po blisko ćwierci wieku? Może racja, takie czasy… a Ty? Masz teraz kogoś prócz żony?

- Czemu teraz? To kiedyś miałem?

- Czaruś nic się nie zmienia. A nie opowiadałeś dwa lata temu o jakiejś Asi sąsiadce? Tej, co to żarówki rzadziej jej padały niż cycki na blat? A mimo spięć nie chciała zmienić żyrandola? Pamiętam, lubiła jak jej wkręcasz tu i tam, hi hi.

- No sama widzisz jak mnie mylisz. Mieszkam w domu po rodzicach, taki klocek
z PRL-u, nie mam sąsiadki. A cycki zbieram z blatu tylko jak pokroję, drobiowe.

- Ej, nie czaj się tak. Żona za plecami?

- I tu się mylisz. To ja ją kontroluję z okna, w ogródku jest. Dobre czterdzieści minut pytluje i miny sugerują, że nie jest to psiapsiuła z liceum. Upierdliwy klient hurtowni?

- Uuu, mamy tu zazdrość? Po tylu latach małżeństwa? Czy lęk, że ktoś wlazł na obsikane pole?

- Co za różnica, co mamy? Niepokój zawsze jest. Wiesz jak jest, kobieta podobno do zdrady potrzebuje powodu, a facet miejsca.

- A co może być powodem dla kobiety?

- Koniec uczucia do swojego mężczyzny zwykle. Ale czasem zwyczajnie może chce się poczuć raz jeszcze pożądaną kobietą?

- A facet? Czemu potrzebuje tylko miejsca?

- Żeby go żona z ambony nie trafiła, kiedy biologia krzyknie: siej gena!

- I dlatego nie pożądasz żony i musi ślinić się do telefonu! To może do mnie z biologii wystrzelisz?

- A ty przyjmiesz strzał z zemsty na jeleniu? Żadna frajda dla genów. A żonę pożądam tak samo jak dawniej, ale wiesz jak jest. Jeśli ten sam facet ma wpisane pożądanie w kontrakt, pomiędzy mycie okien i podlewanie paprotki a przegląd samochodu, przestaje być samcem. Działa na granicy lokaja i opiekuna klienta. Nawet do zazdrości nie ma prawa, przynajmniej do jej okazywania.

- Bo?

- Za dużo ma za uszami. Gdy szło się za głosem genów, teraz trzeba dać przyzwolenie na ostatni szał kobiecości.

- Cholera, coś w tym jest. Może dlatego nie drę mordy z tego tarasu? Święta nie byłam, fakt. Każdy chce się podobać, budzić zachwyt, pożądanie... szarpnąć zdechłe motyle. Tylko po cholerę ludzie wymyślili związki stałe? Trzeba było wprowadzić kontrakty dziesięcioletnie i niech mają drogę otwartą: zostają ze sobą albo szukają dalej.

- Coś w tym jest. Ale łatwiej trzymać ludzi za mordę z nakazu tradycji, religii, państwa, mentalności. Przymusić do odchowania dzieci może, nie wiem.

- Chyba raczej ekonomicznie zniewolić, kredytami, pożyczkami, obciążeniami, żeby koszty rozstania były większe niż życia razem i żeby nie było gdzie odejść?

- Dlatego trwasz w małżeństwie?

- Może być. Z wyrachowania. Nie stać mnie na oddzielne mieszkanie. Może z potrzeby bezpieczeństwa? Inaczej nie umiem? Matka trwała w milczeniu, gdy stary spieprzał samoloty kleić jako instruktor w modelarni. To jaki mam wzorzec? Zresztą, lepiej żyć z kimś, z kogo nie wylezie psychopata. A dobro dzieci najważniejsze. W tych czasach łatwiej nie zwariować, zawsze można pogadać na czacie z kimś, kto nie ma lepiej. Łatwiej znieść jelenia, bez żalu. A Ty kochasz żonę?

- Pewnie tak, nawet jakbym nie kochał, zostałbym z nią z lenistwa. Nie chciałoby mi się poznawać natręctw żadnej kobiety w tym wieku. Po trzech latach z każdą będzie tak samo. Zmęczony jestem. Po co zaczynać od nowa, skoro na czacie idzie podciągnąć zaniżoną samoocenę małym kosztem?

- No i poudawać Casanovę bez wyskakiwania z piżamy. Taka wygoda!

- Jaki czas, taki Casanova.

- Wybacz, ale idę mu pierdolnąć jednak… zaczął ją całować.

- Co za różnica, przecież go nie kochasz.

- No niby tak. Ale jakaś przyzwoitość obowiązuje. Widziałam jej męża, knur tuczony na wytłokach, nie odwdzięczę się tym samym. Może jednak jej pierdolnę? Wiesz, akcent feministyczny w oczach panny młodej. I jeszcze wyjdę na lochę kochającą po dwudziestu latach! To pa!

piątek, 13 listopada 2015

„Las. I tak dalej...”

Czym i jak uwodzi czytelnika Jan Jakub Kolski? Pewnie nie każdego i nie w ten sam sposób, jeśli w ogóle uwodzi. Jednych może irytuje, innych nawet przeraża. Pisarz wytrąca nas z z orbity tyleż niezbędnych, co rytualnych czynności dnia i wrzuca do lasu, w którym będzie mało komfortowo, czasem podziemnie, nawet brudno, krwawo, trochę śmierdząco i nie zawsze w uniesieniu, mało swojsko, ale bardzo ludzko, choć pośród zwierząt . Gdy czytałem najnowszą powieść jednego z najoryginalniejszych i najciekawszych twórców naszego czasu, przekonałem się po raz kolejny, że nie ma Kolskiego - pisarza bez Kolskiego - reżysera. To jest jedna całość, którą czuje się w każdym dialogu, opisie postaci, miejsca, bo narracja literacka filmowca jest oszczędnym, niemal gotowym scenariuszem, a scenariusz głęboką opowieścią o trwałym smutku egzystencji, ulotnych uniesieniach i ogromie tęsknoty do bliskości tyleż głębokiej, co nieuchronnie zapowiadającej kres wszelkiego spełnienia, gdy to jest już niemal w zasięgu dłoni.

    W powieści „Las, 4 rano” nie ma długich opisów, nie ma rozpływania się w charakterystyce bohaterów. Wszystko tu jest kreślone wyraźną i ascetyczną kreską, a jednak czytelnik dostaje obraz z poświatą tajemnicy w tle. Szybko wchodzi w wartką fabułę, dramatycznie odczuwa iskrzenie między wyrazistymi postaciami, ale zmaga się też z odmiennością ich egzystencjalnych doświadczeń. Przeczuwa, jak bardzo parze bohaterów do siebie blisko, ale nie może zapomnieć o dzielącej ich przepaści.

    Co mogło połączyć leśnego dziada, bezdomnego faceta po sześćdziesiątce, który zakopał swoją walizkę z garniturem od Armaniego, i tanią prostytutkę, ustawioną przy drodze? Na pierwszy rzut oka chyba tylko plac z kilkoma kontenerami na śmieci. Z pozoru dzieli ich wszystko: wykształcenie, wiek, pokoleniowe doświadczenie, przeszłość przeżyta w różnych realiach, cele i powody pobytu w lesie, ale łączy potrzeba ocalenia obecności, czasem czułości i rozmowy, tego, co elementarne dla naszego człowieczeństwa, gdy już je odrzeć z ulotnych ambicji, woli posiadania, z pracy, z pogoni za czasem i pieniądzem, gdy pozbawić oddania korporacji i światu za nic mającemu podmiotowość.

    Ona czasem przynosi mu pizzę, czasem niedopitego szampana, zbiera dla niego pluszaki po śmietnikach, których praniem i ocalaniem dziad spłaca dług wobec bolesnej straty. On nawet nie jest o nią zazdrosny, nie cierpi z powodu uprawianego przez nią procederu, ale chętnie prawi kazania, jak przegrany nauczyciel spóźnionej uczennicy. Zmusza Natę do lektury trudnych książek, o których potem próbuje rozmawiać, ale też mówi do niej pięknie i czule, umie poetycko komplementować jej urodę, przytula, przypomina o kobiecości, bo przecież nie dostanie tego od klientów, wśród których spotkamy przerażonych pantoflarzy, niespełnionych w miłości nieudaczników, czy pożałowania godnych kierowców i dostawców wszelkich towarów.

    Łączy ich jeszcze coś, co kładzie się cieniem na tej relacji, co nakazuje łapczywie chwytać chwile spędzane razem. Ich spotkania mają w sobie gwałtowność zbliżeń zakazanych, a rozmowa sprowadza się do bardzo krótkiej wymiany prostych zdań, byle nie przekroczyć granicy wypowiedzenia prawdy i głębi uczucia, bo lepiej zaklinać niedopowiedziane. Ciągle spotykają się w pośpiechu i niedbale, jakby wynurzali się do zaczerpnięcia powietrza ze swoich odrębnych bagienek życia, by znowu tęsknić. Ale do czego? Do kolejnego spotkania? A może uczą się odchodzenia, zanim przyzwyczają się do miłości? Mogą jedynie marzyć o wspólnym domu, mogą bawić się w jego namiastkę w leśnej ziemiance, pomiędzy zwierzętami, szmatami, ciuchami, ale już nie mogą stworzyć domu na dobre. Obydwoje czują nieuchronność unicestwienia wszystkiego, łącznie z nadzieją, że może być inaczej, lepiej i do końca.

    Pewnego dnia, z jakiegoś ważnego powodu, dziad wyskoczył z pociągu. Doszedł do granicy wytrzymałości, do ściany poprzedniego życia. Chciał odciąć się od pełnej przepychu i dramatu przeszłości, ale nie potrafił się zastrzelić. Nie mógł zdobyć się na śmierć, więc upodlił się życiem w lesie, na granicy, pomiędzy tym, co na powierzchni, a legowiskiem pod ziemią, z konieczności zabijając zwierzęta, które jednocześnie potrafi kochać swoją szorstką miłością. Bo jest w nim zbyt silna konieczność życia, afirmacji człowieczeństwa niejako za pokutę, ale też potrzeba dobra, trwania do końca częściej w starciu z własnym losem niż w pełnej nań zgodzie, bo wie, że „bycie sobą jest nieuniknione i wkurwiające, ale nie ma przed nim ucieczki”. Wie też doskonale, że „bycie”, to jednak nie „unicestwienie”. Nata z wielu powodów uciekała od swojej ubogiej i skazanej na nijakość egzystencji, by na skraju lasu wylądować z marzeniem o spokojnym życiu. Przeczuwa swoją rychłą śmierć, bo ta w jej zawodzie grozi każdego dnia, a w końcu przecież nadciągnie jak rosomak, żądny krwi i zemsty.

    Czy mogliby wspólnie zbliżyć się do starości? Nie ma na to warunków, więc zatracają się w zabijaniu lęków i namiętności do utraty tchu, choćby pod strzępami ogrodowej folii, w czasie burzy. Nie wiedzą, że zbliża się najsilniejszy grom z jasnego nieba, który skróci egzystencję Naty, a Firsta przyprawi o spadek, z którym nie będzie wiedział, co począć, ale też nie będzie potrafił go odrzucić. Nata, powierzając mu najcenniejszy skarb, doskonale wiedziała co robi, bo dostrzegła w osobie dziada dobroć ułomną, człowieka równie mocnego, co poharatanego i wulgarnego.

    Pojawienie się nowej kobiety, w zasadzie dziewczynki, Jadzi, stało się dla Firsta przyczynkiem do narodzin nowego sensu, kolejnym przekleństwem miłości i nadziei. Stąd pewnie podtytuł powieści: „Historia o człowieku skazanym na miłość”. Miłość utracona zaznaczyła swój kres tam, gdzie zaczyna się nowa. Dziad już wie, że tym razem nie zmarnuje okazji. Najpierw rozprawi się ze złem symbolicznym w postaci drapieżnego i cwanego Rosomaka, obcego, który zagraża bezpośrednio życiu jego nowej miłości. Później rozprawi się z Borią, alfonsem, bo ten stanowi realne zło, zagrażające Jadzi, stającej u progu mądrej i pięknej kobiecości. Teraz First już nikogo nie zawiedzie, choć też nie wie, czy podoła, bo kto z nas to wie?

    Nowa powieść Kolskiego ubiera się w szatki przypowieści, ale mądra to przypowieść o utracie i zmartwychwstaniu do tego, co najważniejsze. Pokazuje, że w trudnych momentach, równie tragicznie spotykamy miłość i śmierć, które chcąc nie chcąc, nieustannie ze sobą sąsiadują. Rozkwit i kres, to bliscy krewni zmienności naszych marzeń, pragnień i dążeń do spełnienia. Tracimy to, co najcenniejsze i z upadku, z bezradności, podnosimy się do czegoś podobnego, co może zdać się jeszcze cenniejsze, o ile znowu śmierć, w jednej ze swoich odmian, nam tego nie zabierze. Co zyskujemy? Banałem byłoby powiedzieć: hart ducha… patosem ciągnie stwierdzenie: mądrość i szlachetność, zatem zyskujemy to coś, co pozwoli odczuć lepiej, że bycie sobą jest jeszcze bardziej wkurwiające, bo pełniejsze
.
Print Friendly and PDF