Pokazywanie postów oznaczonych etykietą koronawirus. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą koronawirus. Pokaż wszystkie posty

piątek, 17 kwietnia 2020

To jest ściema, stary!

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

To był ten moment.  Poczuć wersalkę po dziewięciu godzinach pracy, gdy Cezarowi oddano, co cesarskie. Jeszcze tylko coś pod głowę, a w dłoń Laterna magica Bergmana, bo akurat kusiła z najbliższej półki. Okularki i … telefon zagrał nokturn Chopina. Akurat teraz, choć jego milczenie szło w miesiące. To on, kolega po piórze. Towarzysz średnio rozważnych rozmów przy restauracyjnym stole, toczonych nie częściej niż raz na kwartał:
- No cześć! Patrz, kwiecień już i nie zdążyliśmy się spotkać tego roku. Nawet nie zadzwonisz, nie zapytasz czy żyję. 
- Przecież to ja wyrwałem cię myślami. Dokładnie wczoraj, ósma trzydzieści sześć była, jak zerknąłem na cyferblat. Złapałem za telefon, ale zaraz potem jeszcze raz na zegarek i uznałem, że dżentelmeni nie dzwonią przed dziewiątą. 
- Jasne, a potem zapomniałeś czy olałeś? 
- Szef uprzedził ruch. Zasypał zadaniami, wiesz, pisanie procedur na szczególny czas, no i utknąłem bez pamięci. 
- Ale normalnie pracujesz? Działacie? 
- Ani dnia przerwy. W zwykłych godzinach, nie dajemy się zarazie. W sumie nawet dobrze. 
- Bardzo dobrze, stary! To jakaś paranoja jest! Chyba największy kryzys ludzkości wywołany niczym. Zupełnie niczym, no może poza wielkim medialnym szczochem! Tak się kończy globalna wioska pod przewodem czwartej władzy! No przecież tego świat nie widział! Paraliż ekonomiczny, polityczny, społeczny, bo mają temat, czaisz? To nie jest żadna hiszpanka, ani jakaś marna wojna światowa nawet, co wytłucze pół ludzkości! Na grypę, stary, więcej ludzi umiera i nikt rękawic nie chwyta, maseczek nie nosi i nie stoi pod sklepem w odstępach czterometrowych! 
- Też tak mówię. Nikt nie przeżywa dziesiątek tysięcy umierających z głodu w Afryce. W ciągu doby. Na świecie, w wypadkach samochodowych… 
- Ale o czym my mówimy?! To jest wina tych obsrajnogów z telewizora! Jak ja walczę z tymi mętami! Piszę do nich, dzwonię, rozmawiam! Kolegów mam tam przecież. Powtarzam sto razy: formułujcie te komunikaty normalnie, uczciwie! Powiedzcie w liczbach: dziś umarło trzydzieści pięć tysięcy ludzi, w tym z powodu koronawirusa, dwieście osób. To pokaże skalę, a nie pierdzielenie w bambus, zaczynające się od słów: „wirus dziś zabił...”, jakby na nic innego ludzie nie chorowali i nie umierali. Nakręcają panikę i brną w absurd! A tłum łyknie wszystkie tabletki, byle łapać większą sraczkę. 
- Poza tym sam wirus nikogo nie zabija, z tego co słyszałem, raczej powikłania mu towarzyszące, bo…
- Dokładnie. Umieralność dotyczy ludzi chorych i słabych, często miesiącami leżących w łóżku. A ty myślisz, że tak łatwo się zarazić? Znajoma zabrała córkę z lotniska. Przytulała, całowała, jechała z nią sześć godzin do domu. Za dwa dni okazało się, że młoda ma to diabelstwo, to ją odizolowali. Nie uwierzysz, ale matka wypięła się na to, dalej z mężem w łóżku spała. Kontakt z sąsiadami, synem, towarzystwem w pracy i nikt nie zachorował! To nie jest takie łatwe do zarażenia objawowego. To nie trąd, żeby parki zamykać, rowerzystów karać!
A tu pieją: lekarze nasi bohaterowie!  Superman przy nich karleje! Serduszka malowane w oknach, murale jakieś, plakaty, że dziękujemy wam, jesteście wielcy! Ty, normalnie ja pierdolę, kabaret, stary! Mówię ci, rewia krowy na wrotkach! Mam kolegę w szpitalu, lekarza, w miarę normalny. Rzadkość! Przecież co drugi końca mankietu wzrokiem nie sięga. Za nisko ego nie schodzi albo problemy emocjonalne, łącznie z chłodnicą powszechną. Jak ten co mi mówił, że szybciej bym chodził, jakby mi nogę odciął. Pamiętasz? Opowiadałem. Mówi mi, ten kolega, że przychodzi do niego lekarka, zdrowa jak Bucefał w rui, rzuca zwolnienie, a wraz z nim tekst: wszyscy umrzemy, to koniec. Kumasz? A gały jak stare pięć złotych robi! Obłęd w oczach, a to nie jest baba oderwana laserem od kaszanki! A co pod czaszką? Niespodzianka bez jaja?! Przecież to wykształcona elita i zero obciachu, czaisz? Bohaterowie! Połowa z nich ze strachu spierdoliła na wolne, zostawili z niczym tych, co jeszcze czują powołanie! A byłeś w jakimś szpitalu? Tam nikt się nie zbliża, a lekarze nie wiedzą, co ze sobą zrobić. W sufit się gapią, bo odwołano wszystkie zabiegi. Bohaterowie! Stary, ludzie będą umierać z powodu przesunięcia zabiegu, bo boją się iść do szpitala. Pikawa kłuje? To poleży, poczeka aż się uspokoi, a jutro chłopa nie ma! I kto policzy takie zgony? Wyjdzie, że z braku operacji pyknęło w kalendarz trzy razy więcej niż z braku testu na covida! Ty, moja Anka w szpitalu pracuje, wiesz przecież. To ona mówi, że mają dziesięć respiratorów. Jak dwa były w użyciu dotąd to góra, bo ludzie już nawet boją się dzwonić po karetkę, żeby nie bulić i żeby ich nikt nie piętnował. Doskonale wiedzą, że za chwilę zapanuje powszechna agresja. Bomba tyka za setkami zamkniętych drzwi, stary, a to nie rozejdzie się po kościach. Ale lepiej bić pianę, zamiast dać ludziom żyć, a odizolować tylko tych, którym naprawdę coś zagraża. Ale odseparować na serio! Pilnować wszystkie osoby siedemdziesiąt pięć plus, ale strzec, a nie tak jak ja, że teraz jadę do ojca. Wejdę pogadam, bo mi wolno zakupy przynieść, nieodkażone! Bo tam nie ma nikogo z dozownikiem w kombinezonie. Kto je staruszkowi przekaże? A kto w dupę mnie kopnie, żebym nie pchał przez próg sto dwadzieścia kilo zarazków z ulicy? Sam nie wiem, co wnoszę. Ale kogo to obchodzi? Lepiej nakazać maski i rękawice, które i tak gówno dają. 
- Dobre i tyle, skoro nie ma testów i badań jak trzeba. 
- To jest ściema, stary! 
Czemu władza wprowadza obowiązkowe zabezpieczenia na gębę? Żeby ludzi szyciem zająć? Bo chcą ich z domu wypuścić przed wymuszeniem wyborów! Z początkiem maja najdalej! Wyliczyli, że kasy w budżecie wystarczy na kilka miesięcy i gacie na kolankach się przetrą. A jak zachłysną się wolnością, zapomną, że konstytucja poszła na gwóźdź do sracza. Poza tym jak nie dadzą ludziom pracować, to ich powiozą. Dotarło. Suweren nie dostanie do koryta, to się odwróci i doskonale o tym wiedzą! A jak się odwróci, taczki może podstawić. A wówczas niepoczytalny pacjent na wolności wyemigruje chyba na Węgry, bo tym razem nawet ZOMO nie stanie po właściwej stronie. A widziałeś jak pięknie zademonstrował pogardę narodową pod pomnikiem? Ani maseczek, ani metra od dupowłazów. Chyba wiedzą, że wirus ich nie tyka, szanuje się! I co on mówi narodowi taką postawą? Nie ma was! Nie liczycie się! Jestem ja, twarz nienawiści, a po mnie potop, robaki!  To ja będę leciał, stary. Zaparkowałem. Ojciec macha z okna, chyba parówek spragniony. Pa! Do następnego. Odzywaj się!

wtorek, 31 marca 2020

Idąc pustymi ulicami

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

Trudna albo dziwna sytuacja. Patrzę w migający kursor, chciałbym napisać coś mądrego, ale w obecnym czasie nic nie gwarantuje sensu. Media, bez względu na ich charakter, szpikują odbiorców tym samym, podkręcają histerię: koronawirus, epidemia, lęk, brak środków ochrony, lekarze uginający się pod ciężarem walki, a nad tym cynizm rządzących, byle zostać przy korycie. Dramat zamkniętych we własnych mieszkaniach, domach, a może jeszcze większy ten małych przedsiębiorców, pozostawionych przez państwo - jak zwykle - samym sobie. Groźba recesji, a może kryzys światowy i wszędzie czarna flaga, bo nie wiadomo, jak długo to potrwa i w jakim stopniu zmieni świat. Gdyby spędzić jeden dzień tylko przy wiadomościach i komentarzach, w portalach społecznościowych, można wylądować w wariatkowie, oczywiście pozbawionym lekarzy, ewentualnie popełnić seppuku. 

  Czy dziś pisanie felietonu może dotyczyć czegoś poza? O epidemii mówi się w kółko, ale każdy inny temat brzmi wtórnie i jałowo. W takich chwilach próbuję iść o krok dalej. Szczególnie, że mam to szczęście w nieszczęściu – w przeciwieństwie do wielu – wychodzę codziennie do pracy. A kroków stawiam sporo, bo wracam pieszo przez opuszczone ulice i skwery. Mijam pojedyncze osoby, często zakapturzone i z maseczkami na twarzach. Patrzę na kamienice, bloki, mieszkania dwupoziomowe z poddaszem i z reguły na początku drogi rodzi to myśli optymistyczne: więc jednak można żyć w zwolnionym tempie, jest nadzieja na przyszłość. Pracownik, który zostaje w domu jest spokojniejszy, bardziej wydajny, bo niezrywany o świcie. Nie stoi w korkach i nie nabrzmiewa frustracją. I ta oszczędność energii dla przedsiębiorstwa i mniej dwutlenku węgla w powietrzu, gdy samochody zostaną na parkingu. Szkoda, że z koszmarnego, a nie racjonalnego powodu dochodzimy do sedna sprawy. I tylko kontrolować trudniej najmitę, choć może nie potrzebuje aż tak nadzoru, jakby się prezesowi wydawało? Jeśli realizuje zadania w wybranej przez siebie godzinie, a robi to skutecznie i terminowo, po cóż mu bat nad głową?

    Zaraz potem nadciąga ciemniejsza chmura refleksji, groźba izolacji. Za ścianami najbardziej wypasionych lokali narasta frustracja, która z dnia na dzień gęstnieje i szuka ujścia. Jeszcze rozładowuje lęk niepewnej przyszłości memami, prześciga się w mniej lub bardziej zabawnych filmikach na fejsbunia, ale tu i ówdzie puszcza parę w gwizdek hejtu sieciowego, wymierzonego w imigrantów, szczególnie Azjatów, ale nierzadko w lekarzy i pracowników służby zdrowia, nauczycieli, urzędników, rejestratorki z przychodni. Niewykluczone, że przeniesie się na powracających masowo z zagranicy, a z czasem na myślących inaczej, bo kto wie jak długo potrwa zamknięcie. Czym zakwitnie, gdy wszyscy będą mogli wyjść na ulicę? W optymistycznym wariancie zwycięża myśl o rodakach spragnionych konsumpcji, spotkań w restauracji, nadrabiających straty kinowe i koncertowe. Ale jeśli wyruszy w świat mściciel szukający odwetu? Może jednak nie, skoro wokół tylu inicjatorów szycia maseczek ochronnych, drukowania w 3D osłon dla pracowników służby zdrowia, wolontariuszy roznoszących obiady dla starszych, robiących im zakupy, wyprowadzających psy na spacer. Duch solidarności zwycięża frustrata plującego jadem? Razem z Wami bardzo chcę w to wierzyć i nie dopuszczam wrony gorszych myśli.
   
A gdy o duchu mowa, w czasie zarazy nieuchronnie przywodzi myśl o wierze. W tej kwestii - jak to u nas - podział. Nie, nie o tym politycznym myślę, że Kościół dla postępowych jest bardzo be, a dla wstecznych jedyna arka ocalenia... i pozamiatane. Gdy wędruję pustymi ulicami, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że coraz ciężej wisi w powietrzu pytanie o sens wiary. Czy już tylko rutynowa ma się dobrze? Ta w wersji ludycznej, zanurzona w bezrefleksyjnej obrzędowości i rytuale, gotowa w każdej sytuacji szukać kary za coś tam? Wyhodowana na strategii potępienia, obrazie srogiego Ojca, który tylko czeka, by strącić grzesznika w ogień lub przypiec rozpalonym pogrzebaczem za brak paciorka wieczorem, taka wiara broni się sama, bo ruguje pytania o sens. 
    
     Tymczasem idę i myślą ocieram się raczej o wiarę stawiającą trudne pytania, najtrudniejsze, bo bez ostatecznej odpowiedzi. O wątpiącą, poszukującą tak samo obecności Boga jak drogi do Jego rozumienia, czy przełożenia na nasze ułomne pojmowanie. Wiarę, która nie podnosi krzyku z obawy o zamykanie kościoła w trudnym czasie, bo przekłada to na wymóg miłości bliźniego i troski o jego stan zdrowia jak o własne. Odnoszę wrażenie, że dziś szczególne wątpliwości ma ta nieafiszująca się, zamknięta w ciszy własnego pokoju, przy świecy. Może już nie wie, o co się modlić? Uznać pandemię - w pełni ufności - za Boży drogowskaz? Prosić o rychły koniec świata stojącego na roszczeniach i żądzy? Usłyszeć w tym wołanie zrozpaczonego Ojca, wychodzącego na drogę, wypatrującego powrotu marnotrawnego? Czy jednak prosić o ocalenie i nową szansę dla ludzkości? Nawet, jeśli tak ciężko w tę odmianę uwierzyć, skoro ludzka materia pozostaje oporna wobec każdej nauki.

     Gdy ucichnie albo skończy się stan zagrożenia, ile razy padnie sztandarowe w podobnej okoliczności pytanie: gdzie był Bóg? Czemu milczał, jak w czasie bratobójczych wojen i holokaustu? Ile razy usłyszymy odpowiedź, że wcale go nie ma? Oto kolejny dowód. Może nawet kiedyś tam stworzył świat, ale o nim zapomniał. Albo ukrył oblicze i wcale nie jest miłosierny, choć tak bardzo byśmy chcieli. Jest tylko siła natury, która przy pomocy epidemii daje człowiekowi prztyczka w nos, obnaża pozorną wielkość jego panowania.

    A jeśli przewrotnie zmienić kierunek pytań? Gdzie jest człowiek, skoro nie słuchał Boga miłości, którego obraz przyniósł światu Jezus? Odrzucił Go, by ubóstwić odbicie w lusterku. Poszedł za swoim chciejstwem, pychą i pazernością. Czy nieopatrzne rozumienie czynienia sobie Ziemi poddaną, zamienione w jej totalną destrukcję i wyjałowienie - bo po nas choćby potop - nie jest zamurowaniem głosu kochającego Ojca w świątyniach, proroczych księgach, w Piśmie Świętym, w muzeum kultu? 

Takie myśli też mam idąc pustą ulicą. Że człowiek dziś, to wciąż tak samo stworzenie obdarzone rozumem i wolną wolą, ale za wszelką cenę nie daje Panu Bogu i sobie samemu szansy na miłość. Nie chce o niej słyszeć, a co ma zrobić Ojciec, żeby nim potrząsnąć i dotrzeć do człowieczeństwa, żeby spróbować obudzić miłość w miejsce hejtu? Czy ma jeszcze jakieś inne narzędzie niż sianie niepewności, lęku i trwogi, które nagle intensywnie i skutecznie nakręcają ludzką solidarność? Czy człowiek pozostawił Mu inną możliwość zawołania o opamiętanie, przypomnienie znikomości naszego tu i teraz, gdy zło przez wieki zwycięża, a historia niczego nie uczy?
Print Friendly and PDF