Pokazywanie postów oznaczonych etykietą telefon. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą telefon. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 25 kwietnia 2021

O psach i ojcach

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

Nie usłyszałem nazwiska, z radia dotarło coś o specjalizacji. Behawiorystka opowiadała o losach psów, które trafiły do niewłaściwych osób. Nie chodziło nawet o adopcję czy patolę, znudzoną kłopotliwym walentynkowym prezentem, który z upływem zachwytu wyrzuca się z samochodu lub przywiązuje do drzewa w lesie. Tym razem było o zakupie pieska rasowego, bo ładny albo modny, choć kupujący zupełnie ignorują temperament, potrzeby czy wręcz przeznaczenie wybrańca, a potem rozczarowanie i ból bolesny, bo odstaje od oczekiwań i zamiast łasić się, tropi, całkiem obojętny na pańcię.

Słuchałem rozmowy na antenie, gdy pod oknem kuchni Chochoł akurat ciągnął biedaka na smyczy. Dawno temu nadałem tej pani rzeczoną ksywkę, bo ruchami, budową i fryzurą przywodzi na myśl postać z „Wesela” Wyspiańskiego. Chochoł jest świetną figurą stylistyczną przeciętnego blokowego posiadacza psa. Wodzi kudłacza za sobą, przy czym nieustannie pierdoli przez telefon, bez względu na godzinę. Czy to szósta rano w poniedziałek, dziewiąta w sobotę, dwudziesta w piątek, pitoleniu końca nie ma. Bardziej współczuję psu, czy jednak rozmówcom? Zgubiłem się jakiś czas temu, ale dla nieprzekonanych, przypomnę, że na końcu smyczy jest pies i jego potrzeby. Ten, wiadomo, chętnie coś dłużej powącha, poszedłby w stronę instynktu, spokojnie podniósł nogę pod krzaczkiem czy zwyczajnie walnąłby kupala inaczej niż w biegu, ale to niemożliwe. Chochoł  silniejszy, ciągnie nie zwracając uwagi na smutek kundelka, który – zgaduję – miał być yorkiem albo maltańczykiem, ale coś nie zagrało w ogłoszeniu i bliżej mu do krzyżówki nutrii ze szczotką ryżową. Nie muszę dodawać, że jego pani nie jest w stanie sprzątnąć po psie, skoro nie widzi, kiedy i co z niego wypadło. Dla chcących bronić tezy, że tylko w trakcie spaceru może spokojnie pogadać, wyjaśnienie: Chochoł pitoleniem zajmuje się nałogowo. Zawsze i wszędzie, także bez psa, idąc wzdłuż peronu, wychodząc ze sklepu, na chodniku i przekraczając jezdnię. Jest mi dane obserwować to od dłuższego czasu, z bliżej nieokreślonego wyroku losu, choć wcale nie mieszka w pobliżu. Nasze drogi przecinają się zbyt często, choć jeszcze nie wiem, po co, ale może właśnie na potrzeby tego tekstu? Zresztą, konia z rzędem temu, kto na swoich ścieżkach dnia nie spotyka przynajmniej jednego przedstawiciela gatunku człowiek - telefon, jest dość rozpowszechniony wśród dwunożnych.

Bardzo chciałbym wierzyć, że inni właściciele czworonogów zapewniają im warunki zbliżone do konkretnych potrzeb i sam takich znam, na szczęście. Ale czy na blokowisku? Wątpię. Tu dominuje specyficzny typ średnio świadomego polactwa. Im większego psa widzę, tym mocniej obojętny jego właściciel. Zdaje się, że każdy wpisuje pupila w schemat: siku, sraku i na piąte, siódme, dziesiąte marsz. Jak dotąd nie widziałem bawiącego się z czworonogiem, ewentualnie dostrzegam ten popularny rodzaj opieki: „ja siedzę na ławce i nawijam, ty leż, a za godzinę pani da michę”. To w weekend. Roboczo jest piętnaście minut, wpisane w harmonogram dnia i dwa razy, żeby nie zasmrodził paneli i hiszpańskiej terakoty. Nieważne, czy kundel, husky, malamut, beagle czy modny dziś charcik, wymagający wybiegania. Ostatnio widziałem wyżła, którego - po raz kolejny zresztą - stary bezmózg lał smyczą za to, że nie szedł przy nodze, tylko próbował wywęszyć coś na trawniku. Mówi się, że to ludzie na wsi mają stosunek przedmiotowy do zwierząt gospodarskich, stąd tyle burków na sznurku, pilnujących obejścia. Tymczasem mieszczuchy w większości burki, tylko po drugiej stronie sznurka i jest ich coraz więcej. Tu wszak nie chodzi nawet o użyteczność zwierzaka, więc o co? Kaprys? Chwilowy. Tyle że dla czworonoga, to życie wzdłuż drogi krzyżowej i z powrotem, innego nie pozna. Niestety. 

Coraz częściej obserwuję, jak bardzo wyprowadzany pies przeszkadza w przeglądaniu Fejsubunia, w obecności na Messendżerze i odbiera przyjemność świecenia gębą na Instagramie. Do czego to porównać? Żeby nie było, że generalizuję i uogólniam do posiadaczy psów? Skoro wierzę w dobrego pana, który nie rzuca się w oczy, bo wywozi czworonoga na łono natury, uwierzę w dobrego ojca, a porównanie ciśnie się samo. Tak, moi mili, powyższy obrazek paradoksalnie może współgra z typem sobotniego tatusia. Biurko, z którego korzystam pisząc niniejsze słowa, stoi przy oknie, a za nim niewielki osiedlowy plac zabaw. Na co dzień, przy względnej pogodzie, korzystają zeń mamy i ich smartfony, przesłaniające pociechy w piaskownicy na tyle skutecznie, że rodzicielki wykazują się nie lada sprawnością, choćby klepania babek z wiaderka jedną ręką, w dodatku bez patrzenia w co mierzy łopatka. Potrafią też wprowadzić potomstwo po stopniach i spuścić ze ślizgawki nie odrywając paluszków od klawiszy. Boleśnie im tego zazdroszczę, gdyż jako totalna niezguła, nawet robiąc zdjęcie, czuję się jak hipopotam grający na flecie poprzecznym. 
Tymczasem prawdziwy fenomen umordowania, któremu z serca współczuję, to sobotni tatuś, oddelegowany przez połowicę do obcowania z potomstwem, czyli wypełnienia jedynie słusznej powinności weekendu, skoro taki zalatany w tygodniu. Nie wiem, co w tym czasie robi ona. Paznokcie? Kręci loki? Męczy gulasz z makreli? Ale oni wykazują nie lada kreatywność, żeby bez uszczerbku męskości przeżyć wyrok trzech kwadransów czynnego ojcostwa. Trzeba sobie radzić i radę dają. Jeden targa rowerek w lewej, hulajnogę w prawej, ale zmierza w stronę ławki. Azymut wyznaczają dwie puszki w kieszeniach dresu. Pełne. Wnioskuję po obciążeniu garderoby. Krok już nisko, a skarbona obnażona z powodu niewydolnej gumki w pasie. Inny nadciąga ze swoim Karolkiem, dzierży dumnie wyścigówkę sterowaną radiem i drona, nie wiem, czym zajmie się mały, ale papcio ma skuteczny pomysł na przetrwanie. Kolejny targa dużą pizzę i jeszcze większą colę, albowiem trzy samochodziki i koparkę wrzucił synowi do piaskownicy, zanim nadjechał dostawca z Glovo. I tylko pewien tatuś w czapie z dachem nie zauważył, że torciku nie będzie, bo klepie w dno pustej foremki, ku zdumieniu Justysi, ale co zrobić, transmisja meczu w ajfonku nie zaczeka. Żeby nie było stronniczo, ostatnio widziałem twórczego papika. Tak! Bawił się z synkiem w berka, serio. Nawet zmodyfikował zabawę albo ją sobie ułatwił. Żeby nie wyjmować rąk z dresu w biegu, podstawiał nogę dogonionemu dzieciakowi, więc mały słodko pyrgał pysiem w trawnik. Raz tylko skończyło się płaczem, więc tatulek czule poprawił mu czapusię.  Najbardziej przerąbane mają jednak ojcowie latorośli do lat siedmiu powiedzmy. Potem można razem skopać piłkę, wyzwać sąsiada albo przechodnia (o czym przekonałem się w trakcie spaceru po Starówce na własnej skórze), ewentualnie pojeździć rowerem po chodniku, dzwoniąc na przechodniów. A jakie będą Rzeczypospolite przez takie młodzieży chowanie, sami sobie odpowiedzcie.

Z dwojga złego współczuję znacznie bardziej otyłym psom na smyczy. Czworonóg to wybór człowieka, często nieuświadomiony i długo nie pociągnie, losu sobie nie wybiera. Posiadanie potomstwa zaś, to zwyczajowa konieczność, bywa, że i bolesny kompromis wobec potrzeb macierzyństwa partnerki, a czasem po prostu skutek przyjemności. Zbyt krótkotrwałej rzecz jasna w zderzeniu z konsekwencją rozciągniętą na dekady. A tatusiom i mamusiom z czasem pociechy wystawią rachunek. I pomyśleć, że ludzie tak się katują na własne życzenie. 

piątek, 12 czerwca 2020

Waleczna

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

Siódmy raz w ciągu godziny. Odebrać źle, nie odbierać jeszcze gorzej! Nie podniosę, będzie rąbać po uszach jak kolekcjoner depczący puszki bladym świtem. Odezwę się, dojadę babę i po co mi to? Zepsuję dzień jej i sobie. Może to inna? Ale, że co? Garażowa wyprzedaż dywanów, taniej o dziewięćdziesiąt i trzy procent? Wylosował pan koc z teściowej wielbłąda, tylko proszę przyprowadzić własną? Mamy dla pana garnek i patelnię w cenie multipli? Cholera! Ósmy raz! Poległem!
- Dzień dobry.
- W końcu jaśnie pan raczył! Dzień dobry! Wy naprawdę przyjmujecie do pracy?
- Czasem tak, wie pani, rotacja jest znaczna! – Nieprzygotowany na obrót sprawy wyglądam wyjścia z zieloną strzałką – Ludziom w głowie się przewraca i w du... żym skrócie mówiąc: syndrom epoki taki! Nieustający głód bodźców! Z tym, że my, droga pani, niestety nie gwarantujemy strefy relaksu, kosza owoców i latte macchiato. Do tego pracujemy na zmiany i schematycznie jak radio M, pod koronkę, kanapkę z salcesonem i kawę Anatol. Od wielkiego dzwonu Wiesiek po kebab wyskoczy, jak dają fantę w promocji. Zatem pomyliła pani…
- Proszę mi tu nie błyszczeć dowcipem, to mnie nie zniechęci. Niech pan sobie nie robi jaj i nie wyobraża, że dam się spławić! Doskonale znam takie wykręty, metoda robienia durnia z porządnych ludzi. Zadaję konkretne pytanie i oczekuję jasnej odpowiedzi. Skoro dajecie ogłoszenia, które nieustannie mamią, to przyjmujecie ludzi, tak?
- Na pewno, to firma, sieciowa. Z tym, że pytanie nie do mnie, nie udzielę odpowiedzi... 
- ... proszę się nie migać, niech pan odpowie wprost! Dostałam ten telefon od sekretarki waszego dyrektora. Ciekawe, czy wystarczy panu odwagi, żeby dalej ze mnie kpić?
- A pani ma jej dość? Bo chyba nie dosłyszałem imienia, nazwiska? Jakieś stanowisko może? Albo nazwa portalu rekrutacyjnego, który pani reprezentuje? Agencji pracy tymczasowej? Zabrakło punktu w szkoleniu z autoprezentacji?
- Moje nazwisko nie ma tu nic do rzeczy. Miele ich pan dziesiątki na co dzień i każdemu wciska ten sam kit!
- Rozumiem. Przejdźmy do rzeczy. Niech zgadnę: jak wielu i pani szuka zajęcia dla Ukraińców, pozostawionych bez szans powrotu do matecznika. Na szczęście zaczął się sezon truskawkowy. Wezmą ich z pocałowaniem tryzuba, proszę wyguglować prace sezonowe. Radzę dodać region.
- Samą siebie reprezentuję! Mam odwagę mówić we własnym imieniu! Taka rzadkość, na którą pozwala demokracja!
- Zgadza się, a właściwie to jej gruzy, z których też, jak widać, da się wygarnąć na oślep.
- Dzwonię w imieniu syna, którego w kółko oszukujecie i okłamujecie! Taki dajecie przykład młodemu człowiekowi! Uczycie postaw obywatelskich, można powiedzieć!
- Syna? Dorosły jest?
- Jak najbardziej, ma dwadzieścia osiem lat i przynajmniej od kilku robią go w konia tacy jak pan!
- Przypadkiem nie sam powinien o siebie zawalczyć? 
- A niby co innego robi? Ostatnio od czterech tygodni? Był już nawet na rozmowie. Wasz kierownik wyraził zgodę, kazał iść po papiery. Chłopak się nakserował, nazbierał, wypisał ankiety i już miał zanieść, ale ten dzwoni, że go nie chce! Ma innego. 
- Taki jest rynek pracy, proszę pani. Znalazł kompetentnego, który na przygotowanie kilku stron nie potrzebował czterech tygodni. To jakby trafił kumulację w totka, prawda?
- Wie pan, jaki to jest chłopak?! Złote dziecko! W życiu nie musiałam go od komputera odciągać! Sam wie, kiedy zmywarkę rozpakować. W sobotę do odkurzacza rwie się nieproszony, nie zna słowa „zaraz”. Jestem w domu czy w pracy, sam się garnie, tak go wychowałam! 
- Gratuluję, narzeczona się ucieszy. One to lubią. Niejeden raz pani podziękuje.
- Narzeczona? Proszę pana, te jego życiowe porażki, to już tak go uczuliły, że on dziewczyny zna tylko z sieci, bo tam nie zdążą zmanipulować. Rozmawia z nimi, owszem, ale jakoś nie widzę, żeby rwał się do spotkań. Szukają lokaja i sponsora, a nie wrażliwego partnera. Tyle warte, co i pracodawcy. Mój Remek nie ma w sobie wystarczająco dużo chamstwa, żeby z tym walczyć. 
- Może śmiałości mu nie brak, ale inaczej daje upust fantazji? 
- Co pan sugeruje? 
- Nic. To tylko doświadczenie wyniesione z poszukiwania redaktorek działu odnowy biologicznej.
- Znowu ucieczka od tematu. Ta wasza strategia! Niszczycie takich ludzi, pomijam, że lekceważycie mój wieloletni trud. A wie pan, ile stresu kosztował go kurs obsługi palnika albo wózka widłowego? Co to znaczy, jeśli do egzaminu na prawo jazdy podchodził osiem razy? Niech pan sobie, do jasnej cholery, wyobrazi, jakie to wyzwanie: jazda z paletami i jeszcze te widły i to przepalanie! Bo przecież ciągle tych monterów szukacie! I jak to się teraz położy na jego samoocenie? Myślicie o tym zawracając głowę? Rok temu spalał się na maturze zaocznej, po tych deformach oświaty, a teraz pan ze swoją znieczulicą! Sztuka to sztuka i pozamiatane, co?
- Przecież to nie ja obiecałem synowi cokolwiek. Nawet z nim nie rozmawiałem. Pani też z rzeczonym naszym kierownikiem nie zdołała się skomunikować. Obrzuca mnie pani błotem, na podstawie relacji z trzeciej ręki, nawet bez pewności, że to właściwa firma? Rozumiem pani gorycz, ale ...
- … to po co on te kursy robił? Skoro nie zwracacie na to uwagi? Zwodzicie, mamicie ogłoszeniami, rozmowami, robicie nadzieję po nic! 
- Nie wiem, po co robił kursy, bo u nas to rzeczywiście zbyteczne. Posługujemy się najwyżej taśmą klejącą i kartonem, proszę pani. Ewentualnie nożyczkami, a palnik widziałem ostatnio jak oddałem auto na szrot. 
- Wie pan co! To już jest zwykła bezczelność! Ja jednak zaraz wrócę do gabinetu pańskiego dyrektora! Robi pan ze mnie idiotkę, choć poświęcam czas przeznaczony na następnego pacjenta! Karton i taśma w firmie Żelbet-Konstukcje? Nie jestem blondynką z kawału, jeśli o to panu chodzi!
- Ja również chciałbym wiedzieć, o co chodzi. Wybrała pani numer działu wysyłek sieci aptek. I zapewniam, nie używamy palników! Nawet do grillowania śląskiej w porze lunchu, który mi pani właśnie zabiera i tylko wrodzona empatia …
- … kretyn! 
- I ja życzę pani miłego dnia.

piątek, 17 czerwca 2011

Kultura wzywa: nie drzyj ryja

Wsiadłem do wagonu rzekomo szybkiej miejskiej kolejki w porze, gdy przyzwoici ludzie usiłują dośnić piękniejszą rzeczywistość, nim złamie ich nowy dzień. Nie, to nie było deja vu, to był normalny codzienny widok. Po lewej ta sama pani już w blokach startowych, bo musi przemierzyć dwa wagony, zanim wyjdzie na peron następnej stacji. Z prawej od miesięcy ten pan, z poszarpanym modlitewnikiem w garści, porusza wargami zawsze w jednakowym rytmie. Obok tajemnicza pani od zbytecznej powieści, z wyrysowanym półuśmiechem Giocondy zapisuje kolejną stronę zeszytu. Nagle, w tej bezpiecznej stałości, ukłuł mnie w oczy obcy szczegół. Ktoś nie uszanował drzwi zamkniętej toalety, która od zawsze powstrzymuje barbarzyńców przed zasikaniem miasta, że o grubszym kalaniu nie wspomnę. Kłujący oko dodatek okazał się mało wybredną, biało-czarną nalepką. Szarpnął umysł z letargu i przebudził do interpretacji. Nie ma bowiem większego porannego nieszczęścia niż umysł wyćwiczony przez lata do reagowania na bodźce sugerujące wieloznaczność przekazu. Tym razem z naklejki wyzierała przekreślona twarz o otwartych szeroko ustach, a pod nimi, zamiast brody, klawiatura telefonu. Nad rysunkiem widniała dobitnie wybrzmiewająca prośba: „nie drzyj ryja, oddzwoń jak wysiądziesz”. Może przekręciłem słowa, po całym dniu ciężkiej pracy dokładnie ich nie pamiętam, przepraszam autora, ale skoro idea idzie za mną cały dzień, jest najważniejsza.

    To jedna z nielicznych słusznych kampanii społecznych, która bardzo mnie ujęła i rozczuliła. Poparłem przekaz całym zmarszczeniem mózgu, gdyż o głośne wsparcie nikt nie wołał, niczym do darcia ryja z entuzjazmu nie zachęcał. Podobnie jak wielka część rodaków, nie przepadam za koniecznością gwałcenia uszu nieustannym podsłuchiwaniem cudzych rozmów telefonicznych. Z jakiegoś powodu przypadkowi ludzie zmuszają nas do tego w tramwaju, autobusie, na przystanku, w przychodni, w sklepie osiedlowym czy w ciasnej poczekalni dentysty. W pociągu ten gwałt na współpasażerach potęgowany jest przez stukot kół żelaznych. Dobrze, że naklejka o tym przypomina, że widnieje z taką samą siłą rażenia jak „nie wychylać się”, czy „uwaga na kieszonkowców”. I gdy już byłem gotów napisać pean na rzecz pomysłodawcy błagającego o szacunek dla uszu współpasażerów, dostrzegłem podpis: „Gdańsk. Kultura” albo jakoś tak.
Coś zgrzytnęło. Jak ma się zatem zdecydowane: „nie drzyj ryja” do „kultura”? Dysonans poznawczy obezwładnił na moment radość słusznego apelu. Z osobistą kulturą, z kulturą języka niby nie ma wielkiego powiązania, ale może tak ma być? Jednak to kulturalni ludzie odmawiają sobie darcia buzi przez komórkę, zwłaszcza, gdy kolej miejska i za chwilę wysiadają i mogą rozmawiać do woli, o dwa tony ciszej. Do mniej kulturalnych trzeba dotrzeć z komunikatem na ich poziom werbalny. Dostosowanie komunikatu do możliwości odbiorcy, to zdaje się podstawowa zasada skutecznego porozumienia. Czyli, jak mówili starożytni Rzymianie w pewnych intelektualnych kręgach: „jak nie pierdolniesz, to nie zrozumie”, co zdawałaby się potwierdzać siła wyrazu omawianego manifestu kultury.


    Jak to jest z tym przykładem kultury? Idzie z góry czy z dołu? Czasy ogólnego relatywizmu wartości z pewnością nie dają łatwej odpowiedzi. Możemy co najwyżej odczuć, że zabraknie jej nawet tam, gdzie powinna świecić przykładem, nawet w kinowych ciemnościach. Obserwowałem to zjawisko jakiś czas temu, w warunkach iście szklarnianych dla kultury osobistej, i to z wyższej półki. Mam na myśli oczywiście korzystanie z telefonu w miejscach publicznych, jako przejaw zachowań okołokulturowych.

  

Właśnie prezentowano najnowsze dzieło Lecha Majewskiego, „Młyn i krzyż”. Seans miał miejsce w maleńkim kinie studyjnym, jak przystało na czterystutysięczne miasteczko, gdzie z ambitnego filmu nie wyżywi się żaden z trzech składów kukurydzy, przypadkowo zwanych kinem. Studyjne ma co prawda swoje niedogodności w postaci przetartych, skrzypiących foteli, braku klimatyzacji, czy niewielkiego ekranu, ale takie kino ma też swoje ogromne zalety, jak pomyślałem w wielkiej naiwności swojej. Nie ma w nim smrodu i trzasku popcornu, upierdliwego szelestu papieru, nie ma bekania z powodu coli i nie ma reklam. I gdy już człowiek zapada się w sobie, w objęcia całkowitej wolności od amerykanizacji, by obejrzeć poetycki obraz, połączenie refleksyjnej fabuły z esejem o głębi malarstwa niderlandzkiego, zdarzy się to coś. Niewinna, roztargniona, posiadaczka telefonu komórkowego może przywrócić człowieka ziemi i to dosyć brutalnie. Dodam tylko dla tych, którzy filmu nie widzieli, że górę w obrazie Majewskiego bierze cisza, minimum dialogów, a pojawiająca się muzyka pobrzmiewa z rzadka i niemal niezauważalnie. Zatem pierwszy nagły dzwonek komóry, rozwala co prawda skupienie, ale jeszcze trzymasz fason. Myślisz, że w pośpiechu pańcia zapomniała wyłączyć, wszak pierwsze kadry filmu zakłóciła ci jako spóźniona, poszukująca miejsca w ciemności, na przemian zasłaniając ekran wielkim zadem lub tapirem na głowie. Drugi dzwonek, myślisz, że kobiecina przygłucha albo jej wstyd i udaje, że to nie jej telefon. Trzeci dzwonek, ona już wie, że tanie chwyty nie pomogą, albowiem dobijający się należy do szczepu upierdliwych bakterii z gatunku dzwoniacz nieustępliwy. Czwarty dzwonek, babka panicznie grzebie w torebce przy wtórze pomruku zniesmaczonych widzów. Teraz już masz prawo przypuszczać, że maca guzik odrzucenia rozmowy. Piąty dzwonek słyszysz już dużo głośniej, bo ona wyjęła telefon. Szóstego dzwonka nie ma, bo babsko teatralnym szeptem gada w słuchawkę: „ja w kinie jestem… no w kinie jestem, tak w kinie jestem”. I tu już moja cierpliwość ryczy ze śmiechu na próbę powstrzymania bezradności, więc mówię głośno kobiecie: my też jesteśmy w kinie! A kobieta? Odwraca się i mierzy mnie takim wzrokiem, jakbym jej tatusia akordeonem tłukł, albo przynajmniej to moje bździło wygrywało przed chwilą swoje „co ja robię tu, uuuu”.

    Nic to, pomyślałem, skoro włożyła telefon na powrót do torebki, jest szansa, że się czegoś nauczyła, zrozumiała, w końcu na ambitny film przyszła, jest szansa, że kobieta wyuczalna, społecznie dostosowana, wystarczająco dojrzała, trzeba w końcu wierzyć w człowieka. Nie upłynęło jednak kolejne dwadzieścia minut kontemplacji obrazu Majewskiego, gdy babskie bździło wygrało swoje nowe kuranty, na inną piskliwą melodię. Znowu babska łapa w torbę, znowu szukanie, znowu wydobycie na jaw komórki i to porywające: „bo ja w kinie jestem”. Uznałem, że dla pani siedzącej przede mną wizyta w kinie musi być jednak wyjątkowym przeżyciem, nie może darować sobie obwieszczenia go światu. Nie należało jej psuć świątecznego nastroju, należało co najwyżej odmówić litanię do wszystkich świętych, żeby odwrócili uwagę pozostałych z listy kontaktów w telefonie tej pani, żeby żadnemu z listy nie przyszło do głowy dowiedzieć się, czy ona przypadkiem nie wybrała się do kina.
Print Friendly and PDF