Pokazywanie postów oznaczonych etykietą męskość. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą męskość. Pokaż wszystkie posty

piątek, 12 marca 2021

Między kobiecością a kogutem

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

Uprzedzam, tekst nie ma związku z marcowym „dniem kobiet”, którego idea od dziecka brzydzi mnie żenadą form. Najmniej bowiem kojarzy się z kobietą. Znacznie mocniej z facetem w stanie wymagającym przeglądu technicznego, z garścią uzbrojoną w wymęczony goździk albo tulipan. Godnie i na odpierdol w jednym, żeby nie było, że zapomniał, on, mąż, kolega z pracy, wdzięczny klient, ojciec i syn, ogarniający wszechświat niewieściej złożoności galopem nakazu wzdłuż przydrożnego Lidla.

Ledwie okazjonalny pretekst dzisiejszego stukania w klawisze podszyty jest lekturą dosyć odległego wywiadu z „Wysokich Obcasów”. Niemal miesiąc temu udzielił go najtwardszy przedstawiciel polskiej literatury współczesnej – Andrzej Stasiuk. Ikona czystej postaci, w nielichej pogardzie trzymająca uroki cywilizacji zachodniej, zaprawiona włóczęgą po zapyziałych kresach Karpat, wytrzęsiona na stepach Mongolii, tak ujmująco kreśli obraz mężczyzny, że nie mogłem się oprzeć. Odsłona pierwsza: Czym jest dzisiaj męskość? Z jednej strony mamy drogerie, gdzie połowa działów to działy dla mężczyzn. […] Idę wtedy do pani sprzedawczyni i robię z siebie bezradnego idiotę. Prowadzi mnie przez odmęty męskich poprawiaczy istnienia, szuka tego niby podstawowego towaru. To trwa i trwa. 
Z drugiej zaś mamy kiboli, chuliganów, prawicowców, narodowców w testosteronowych i kryptohomoseksualnych wspólnotach. Oni najchętniej wydzielaliby tylko męskie smrody i z tyłków ziali ogniem jak z rac. Na szczęście mają jakieś kobiety, które pewnie zmuszają ich do mycia, gdy przychodzą do domu. Gdzieś czytałem jakieś badania – amerykańskie – i tam stało, że jakiś wariacki procent facetów (20-30) nie myje sobie tyłków, bo im się to kojarzy z homoseksualną penetracją. Całymi latami. 

Od razu na myśl przychodzi cytat z innego mędrca: Gdyby nie kobiety, nadal żarlibyśmy z ziemi. Trudniej określić jak byśmy śmierdzieli, wyobraźni mi brak, i nie pomaga nieodzyskany w pełni węch po covidzie. Z pewnością łatwiej nam trwać bliżej troglodyty niż śledzić top listę kosmetyków szumnie zwanych męskimi. Jak mawia moja córka: „facet zawsze ma łatwiej w życiu. Umyje głowę, jajka, gębę i samochód żelem cztery w jednym i jest zrobiony”. Coś jest na rzeczy, a raczej było, skoro zanika ta forma męskości, jak głosi wieszcz Beskidu Niskiego. Oddajmy jednak sprawiedliwość: to nie samca należy winić o to, że kobietom da się wcisnąć inny krem na poranek, jeszcze inny na zmierzch i kolejne pod lewe oko i na podbródek. W końcu same się nakręcają, więc nie ma o co kruszyć kopi. 

Inny fragment wspomnianej rozmowy nie oszczędza brzydszej części ludzkości: Faceci są okropni, wie pani? Zwłaszcza w grupie. Podobno kobiety są gadatliwe, ale faceci, gdy już się spotkają i napiją się tego piwa, to po prostu strasznie pierdolą. To jest festiwal samochwalstwa, durnych mądrości i recept na zbawienie świata. Nigdy nie lubiłem za bardzo gadać z facetami, bo obecność, towarzystwo stawiały w sytuacji zagrożenia zażenowaniem. I nie ma tu jakiejś wielkiej różnicy między krakowskim czy warszawskim stolikiem, przy którym zasiadają luminarze ducha, a lokalem Antałek w moich Gorlicach. Zawsze chyba wolałem rozmawiać z kobietami. Chociażby z tego względu, że wykazują więcej poczucia humoru na nasz temat od nas samych. No więc ta stara męskość odejdzie, mam nadzieję. Już teraz jest zawstydzana na każdym kroku i wyśmiewana, co nie jest oczywiście najlepszą metodą. 

Kłaniam się nisko prawdziwemu pisarzowi. Od lat podejrzliwie przyglądam się sobie i coś jest nie tak. Nie bywam na stadnych męskich biesiadach, unikam towarzystwa piwnych ogródków, o pubach zapomniałem, na plaży i klombie pod sklepem nie dzierżę Specjala. Wreszcie zrozumiałem, że ani to poczucie wyższości, ani rodzaj pogardy dla kogucenia, napinania klat i odwiecznego tańca wojownika, co to głównie mięśniowy, a główka malutka, ale wszystkich ma za głupszych. To zwyczajna nuda, przewidywalność i lęk przed żenadą, której odpryski zawsze przykleją się na dłużej. Stąd radość obcowania z kobietami. A jeśli jeszcze czasem sprawia przyjemność pójście na piwo, to prawdziwie męskie, szczere, oko w oko z jednym ogarniętym, drugim i trzecim, byle nie ryzykować grupy i rzeczonego pierdolenia z wszystkimi naraz, bo będzie o niczym. Śmiem przypuszczać, że panie w swoim kółku mają podobnie.

Odkąd świadomie spojrzałem na świat, wolałem towarzystwo kobiet i nawet żona to zrozumiała, przynajmniej tak twierdzi. Nigdy nie kryłem, że z uroków rozmowy czerpię wartość dodaną, choćby zerkając między powabne kolanka i w kwitnące pokusą dekolty interlokutorek. Ale ten etap mam za sobą, odkąd boleśnie dotarło, że nic nowego tam nie wypatrzę. Zwyczajnie duch ochoczy zwyciężył ciało mdłe i dziś dobitniej dociera kobieca złożoność emocjonalna, wyrafinowany smak estetyczny, znacznie większe oczytanie i umiłowanie wielu aspektów kultury, ale też nadzwyczajna umiejętność usprawiedliwienia każdego absurdu, dostrzeżenia barw innych niż podstawowe cztery kolory, a przy tym dystans do siebie i świata i ten poziom tolerancji, do którego nigdy już nie doskoczę. Oczywiście uogólniać się nie da, tyle charakterów ile osób. I, dla jasności, mówimy w kontekście ludzi na podobnym poziomie umysłowym, bez względu na płeć.

Odkrywam z fascynacją obszary zupełnie nieznane męskiej psyche. Pokłady czegoś pomiędzy niezłomną wiarą w człowieka, tradycję, ład a Annapurną naiwności i przekonania o sprawczej mocy w walce z bałaganem świata, że nie wspomnę o pokrętnej logice. Spróbujcie rozjaśnić kobiecie, że nie ma sensu mycie okien w czasie deszczu ze śniegiem, gdy ona pojutrze ma święta. Albo że w dobie pandemii siadacie do stołu we troje i podczas tej wigilii trzeba darować sobie dwanaście potraw, żeby nie wyrzucać. Każda przyjmie to w dobrej wierze? W trosce o jej zbyteczny trud i ekologię? Czy raczej poczuje się zubożona w statusie opiekunki ogniska domowego? Upór to bezsensowny czy walka z chaosem o porządek, z góry skazana na porażkę? Z innej beczki: spróbujcie uczulić kobietę wychodzącą za alkoholika, hazardzistę czy maminsynka, że ściąga na siebie syndrom ofiary i służącej. W ilu przypadkach usłyszycie, że dziadyga się zmieni, bo ona przecież go kocha? Dajcie opór siedemdziesięcioletniej mamie, gdy rozbija małżeństwo synka po pięćdziesiątce codziennym wezwaniem na obiad, gdy w domu czeka nań żona i dwoje dzieci. Wyjaśnijcie poszukującej miłości, że związek z facetem, który zostawił narzeczoną w ciąży, a potem rozwiódł się dla niej z żoną, jest zbyt ryzykowny. Ile razy usłyszycie, że one go nie rozumiały? Otwórzcie oczy fankom romansów na rzeczywistość portali randkowych. Da się? Ugaście ich nadzieję na finał żywcem z „Samotności w sieci”, gdy ona mu serce na dłoni, a on kutasem po oczach w ofercie zwrotnej. Ale o czym ja tu?! Powiedzcie żonie na zakupach, że już ma dwie takie nowe sukienki w szafie, a usłyszycie: one są stare, tylko nienoszone.

Tak. Odsłaniam się na strzał feministek, manify i pań z pokolenia Y i Z . Wszak w ich ujęciu pieprzę jak potłuczony z ambony, takich kobiet już nie ma! Chyba, że stare baby (czterdzieści plus), umęczone pod kopcem patriarchatu, które nie potrafią żyć inaczej, zatęchłe w zależności! Bardzo chciałbym w to wierzyć, serio. Jestem przekonany, że świat urządzony przez kobiety byłby może zakręcony, ale raczej piękniejszy (przynajmniej na zewnątrz i bez skrobania tapety). A jednak ilekroć rozglądam się wkoło, jakoś nie umiem podzielić zdania Stasiuka, że ta stara męskość odejdzie. Co więcej, silniej tkwię w przekonaniu, że ma się coraz lepiej. Nie kibole, ale mniej medialni Janusze i Seby u boku korposzczura i leminga, to oni zasrają ostatecznie demokrację, a potem jako ostatni zgaszą światło tego świata w imię bezgranicznego zadowolenia z siebie.

czwartek, 30 maja 2019

I ty zostaniesz feministą

❖Kliknij, żeby posłuchać tekstu w interpretacji autora❖

- Ojcze, jak myślisz, dlaczego? 
Właśnie. Dlaczego moja metrykalnie dorosła córka zawsze przerywa ciszę w najmniej spodziewanej chwili i to pytaniem w tonacji niemal biblijnej? Czemu najtrudniejsze zadaje w samochodzie, gdy tak łatwo o agresję pomiędzy kierowcami po lobotomii, na przyczółku wojny płci i w spowolnionym ruchu aut niewolników smartfona? Przeciągałem brak zainteresowania dalszym brzmieniem pytania, ale klepki potencjalnych „dlaczego” przeskakiwały w głowie z trzaskiem datownika na poczcie. To ja już wiem: jest po rozmowie z mamą i jeszcze raz wyszło, że nie jestem dobrym mężem. Ale o co szło tym razem? Po całodziennym sprawdzaniu matur nie zabrałem żony na kolację do restauracji McDonald’s? Nie zaproponowałem czegoś w osiedlowym Maxx Pizza po wywiadówce? Zapomniałem o kwiatach na urodziny? A może nie przerzuciłem powiązanych prześcieradeł przez okno wysokiej wieży z klasówek i nie wyrwałem mojej księżniczki do kina? Wszak z doświadczenia wiem, że to matrix, ale zawsze można mieć pretensje, że nie próbowałem!
- No powiedz, czemu faceci są tak beznadziejni?
    A jednak rozmowa z mamusią i na swoją obronę próbowałem ostrożnie umoczyć resztę populacji:
- Ale którzy faceci?
- No tacy, wiesz, w moim wieku. Czy ja za dużo wymagam? 
Uff, to tylko jeden z tych poważnych tematów, zmieniających błyskotliwego ojca w kompletnego matołka, przynajmniej w kwestii dojrzewania kobiet. 
- A jaśniej, to jakich masz na myśli? – Zagrałem na zwłokę.
- Jak trafiam na fajnych, to homo i świetnie się z nimi dogaduję. Wiesz, gej najlepszy przyjaciel kobiety, a ja naprawdę uwielbiam robić z nimi zakupy. Zawsze są mili, bezinteresowni, coś fajnego w ciuchach wypatrzą i mają tyle tematów. Cała reszta, to wieczne mameje, cieple kluchy, które trzeba holować przez świat i palcem życie pokazywać. Bez mamusi włożą trampki na lewą stronę. Oczywiście są jeszcze osiedlowe Seby, zaćpane i zachlane w poszukiwaniu Karyny do bicia, ale to żaden facet. Robactwo, czy jak tam poetycko nazywasz? Nawóz historii? O, i jeszcze ten podgatunek. 
Wskazała wielkie audi, z którego wysiadł anorektyczny samczyk  i dodała, że takie to wymuskane, ani chłop ani baba, po czym zamyśliła się na chwilę.
-  Patrzysz i nie wiesz: kto prowadził, a co było prowadzone. Mam już tego dość! To znaczy, że zostanę z wami do końca życia? 
- Próbujesz brać mnie na litość, czy zamierzasz dojechać na naszym wikcie do czterdziestki? 
- Sam widzisz, że specjalnie nie mam wyjścia. Ale czemu oni tacy są? 
- Przeczytałem ostatnio takie zdanie, w fajnym kryminale, że faceci teraz, to pierdoły, ciapy i pantoflarze albo testosteronowe prymitywy, a pomiędzy ugór. Może coś jest na rzeczy?
- A sam do których się zaliczasz? 
Pytanie należało raczej do retorycznych, zważywszy na moje spięcie i słownictwo w trakcie pokonywania ostatnich trzech skrzyżowań, ale potomstwo nie rzucało bynajmniej kół ratunkowych. Wybrnąłem jak umiałem: 
- Sam należę do innego pokolenia przede wszystkim. Trochę inne wartości nam wpajano i nikt nie pytał, co mi się podoba, a co chcę robić. Wymagano od nas i tresowano, a jeśli stawialiśmy opór, to w łeb. Ale to uczyło konsekwencji i odpowiedzialności, przynajmniej niektórych. System nagród i kar, mniej lub bardziej sprawiedliwych, wyznaczał granice. Wszystko miało wyraźne kontury, łatwiej było się poruszać. Może dlatego tacy niewyraźni ci dzisiejsi dwudziestolatkowie. 
- Ale mnie nawet nie o to chodzi! Zobacz ojcze, oni fizycznie są tacy jacyś, wymuskani, chudzi, wątli … niedorobieni? Jak myślisz, co na to wpływa? Nawet na geny nie zwalisz, bo przecież ich ojcowie, może mentalnie Janusze, może korposzczury związane w krawat, ale jednak męscy, trochę z brzuchem, trochę z klatą, nie szukasz tam cycków, żeby płeć określić. A ci, tam? 
- Ty masz rację, córcia, a ja nie mam odpowiedzi. Hm, a może to ewolucja? Może dziś siła fizyczna jest w zaniku jak włosy, skoro homo sapiens, choć jednak nie każdy. Jeśli technologia eliminuje część zawodów z rynku, skoro pracujemy głową, tworząc automaty do wszystkiego, po co komu muskulatura? Nawet na polach bitew decyduje technika.

Zawiesiłem się na czerwonym, a za skrzyżowaniem zobaczyłem kolejnego rachitycznego samczyka, lat koło dwudziestu, w jaskrawych adidasach, wsiadającego do wielkiego pikapa. Coś mnie tknęło: 
- Wiem! To pewnie kwestia chemii w żarciu na etapie kaszojada, a potem te ajpady, laptopy, gierki, ścierki i oni w przeciwieństwie do nas za piłką nie biegali, z trzepaka nie spieprzyli się na ryj, nie skakali po drzewach, nie włazili… 
- Tak tak, znam to! Te twoje kombatanckie gadki. Będzie o strzelankach z patyka, gonitwach po budowie, z której wyganiał was nocny stróż. Zawsze to samo. Nie nudź, proszę. Wszystko wymyślisz, byle nie wspomnieć, że faceci po prostu są w zaniku. Przyszłość należy do kobiet. Ta wasza „Seksmisja” przestała być zabawna. Naprawdę ciągnie kopalnią i dlatego nie chcecie przyjąć rzeczy oczywistych. Na szczęście sam powoli zaczynasz to rozumieć, nawet jak nie przyznajesz się mamie. A przecież tylko dzięki mnie głosowałeś teraz na kobietę. I może nie jesteś stracony dla przyszłości tego świata. Jakoś nie bolało, gdy przestawiłeś się na moje woreczki z firanki do warzyw i dajesz radę bez plastiku. Jeszcze trochę i przekonam cię do kupowania mięsa w wielorazowych pudełkach. Sam nie zauważysz, kiedy naturalnymi metodami wyprowadzę cię na ludzi. 
Print Friendly and PDF