Pokazywanie postów oznaczonych etykietą obrzydlistwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą obrzydlistwo. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 stycznia 2023

Oblech polski

Podglądactwo we wstecznym lusterku, to sposób dobry jak każdy, na spędzanie czasu w korku. Uwielbiam mężów opierniczających żonę, córki maltretujące mamunię, co wyraża wzmocniona mowa ich ciała, targająca kobiecym żywiołem albo fochy strzelane przez połowice w najmniej spodziewanym momencie. Ale wszystko to lajciki, wywołują najwyżej twórczy uśmiech faceta głodnego narracji. Wyobraźnia wyłuskuje monologi na podstawie gestów, min, ruchu warg kierowcy i tak uprawiam ćwiczenia stylistyczne, pomocne w pisaniu tekstów. Często towarzyszę większemu kalibrowi wyzwolenia z okowów norm społecznych. Nawet nie chodzi o fajerwerki petów lecących na ulicę przez otwierane okno, poganianych lotem koszącym puszki po energetyku lub tekturowego kubka ciągnącego ogon kawy. Był czas przywyknąć. W końcu wszyscy pochodzimy od chama, odkąd zaborcy i okupanci wyniszczyli skutecznie pana i bękartów z jego prawa do pierwszej nocy, aktualnie zaś nie dbamy nawet o hipokryzję. 

Nie o zmianę koloru pazurka ułożonego na kierownicy tu idzie, czy - jak miałem ostatnio - o stukanie na mesendżerze, zakończone koncertowym wjazdem w zderzak, dokonanym przez madame pustosłówkę z wzrokiem tęskniącym do rozumu, ale w porywie miłosnego uniesienia trzeciej młodości. Swoją drogą za cholerę nie mogę dojść sedna plagi tłuczenia w klawisze smarkfona akurat za kierownicą. Do kogo? Po co? Dlaczego Państwo muszą tak napierdalać?! I o czym?! Czy dla bezpieczeństwa innych, ale i własnego, to coś naprawdę nie może przeczekać przejazdu dwóch przecznic? Żyjemy w kraju wtórnego analfabetyzmu i braku umiejętności czytania ze zrozumieniem! Przecież większość tego społeczeństwa ma kłopot z pojęciem instrukcji wycieraczki z napisem „Welcome bitches”, tymczasem w klawisze za kółkiem mus napierniczać z uporem szczerbatego przy sucharze. 

W widoku z lusterka fascynują mnie szczególnie zachowania obleśne. Tu na pierwszy ogień idzie oczywiście zażeranie się własnym gilem, na ciepło, czerpanym wprost spod pazura ciągnącego z nosa. Kiedyś myślałem, że jest to przypadłość kierowców dwudziestoletniego passata kombi z wyciętym katalizatorem i częścią mózgu w gratisie. Nie przesadzam, takie miałem statystyczne szczęście. Jeśli z tyłu dojeżdżał rzeczony volkswagen, wskakiwało czerwone światło, w kabinie tkwił kierowca w czapeczce wpierdolce, zaciągający z nosa. Obejrzał urobek i cyk pazurem w otwór gębowy. Sądząc po wzroku, zagubionym w niebycie, nawet nie dawało mu to specjalnej rozkoszy, zajadał się niejako z automatu. Tymczasem dwudziestoletnie passaty znikają z dróg, a trend przechodzi dalej, łamie statystykę i stereotyp. Dziś także u pań widzę zażeraną kozę, choćby kierowały poczciwą Fabią tudzież innym Yarisem. Co zawiera klasyczna koza? Walor smakowy? Bogactwo minerałów? Suplement diety, pozbawiony konserwantów i cukru? Pewnie takie samo nic jak obgryzany z zapałem paznokieć. Może kiedyś zapytam jakiegoś konesera, choć nigdy nie wiadomo jak zareaguje.        

Ale oczywiście nie wszyscy zjadają. Właściciel myjni opowiadał mi niedawno anegdotę o posiadaczce mercedesa, którego wartość znacznie przewyższała cenę niejednego M4. Pani wysiadła z auta, odziana niemal w milion dolarów, a wartość kosmetyków i biżuterii, jakie miała na sobie z pewnością zbliżały ją do kolejnej wypasionej fury. Zażyczyła sobie pełen zestaw pielęgnacji auta, rzucając pilotem w tegoż właściciela myjni. Obeznany z zachowaniami klienteli podobnego sortu, uśmiechnął się tylko, wprowadził samochód i tu dopiero dopadło go zdziwienie. Okazało się, że bok siedzenia kierowcy, oprawionego w białą naturalną skórę, upstrzono skwapliwie zaschniętymi gilami i innymi wymazami pochodzenia nieznanego. Widząc to uczulił co wrażliwszy personel kobiecy, zaś pani właścicielce wystukał paragon uwzględniający drapanie kozy. Taka to robota.

Dziś w epoce samozajebistości, głodu lajków, postaw roszczeniowych i zaniku wstydu, w ogóle ryzykownym jest zwracanie uwagi komukolwiek i na cokolwiek. Przekonała się o tym piękna moja znajoma, podczas oglądania lokum do wynajęcia. Kobieta bardzo atrakcyjna, zapewniam, wyraziła się o pani wynajmującej mieszkanie z autentycznym zachwytem, którego powtórzyć nie umiem, ale z opisu wynikało, że Scarlett Johansson mogłaby - co najwyżej - wyskoczyć tejże po jogurt odtłuszczony. Początkowo maniery piękności wskazywały na wysoki poziom nie tylko urody, ale także daleko posunięty smak i gust, czego dowodziło oglądane mieszkanie. Uniesienie miało jednak granicę, którą nieopatrznie przekroczył partner znajomej, nieśmiało pytając właścicielkę, gdzie jest toaleta, bo chciałby skorzystać. Pani zaś, bez ogródek, zaskoczyła innym pytaniem: „Ale że na siku, czy dwójka?”. Konsternacja wykwitła natychmiast na twarzach poszukujących gniazdka, co wywołało totalny luz rentierki: „No o co wam chodzi? Przecież każdy sra!”. I zaraz uleciało gdzieś pierwsze wrażenie, a i zachwyt urodą już nie powrócił.

Pomijając aspekt zderzenia smaku i czynności fizjologicznych, równie mocno zastanowiła mnie intencja dopytującej o rodzaj potrzeby. Miała dwie toalety? Jedna tylko z pisuarem, a druga wyłącznie z muszlą klozetową? A może obawiała się Hermana, jak fanów heroiny zwykła nazywać inna moja znajoma. Pod hasłem „dwójka”, potrafią podobno poprawić wzorek glazury w toalecie i to z  rozmachem godnym performera. To zaś, być może, nakazywało ostrożność. Groziło permanentnym myciem łazienki przed kolejną wizytą chętnych do wynajęcia nieruchomości. Samo zaś piękno właścicielki, w zderzeniu z wyrazem jej uznania dla fizjologii, przypomniało mi anegdotę o ginekologu, który zawiesił się na chwilę w oczekiwaniu na pacjentkę przygotowującą się do badania. Ujęła go koronkowa bielizna tejże, migająca na skraju parawanu. Na widok bardzo symetrycznych i kształtnych pośladków, lekarz pomyślał, że nawet w pracy miło być facetem. Wtem pani zrzuciła majtki, a one upadły na podłogę z wyraźną kreską brązu, znaczącą oś symetrii pośladków. I tak profesjonalizm doktora zwyciężył skutecznie męskość, a wypadek przy pracy pozostał bez komentarza.

W minionych latach osobiście tylko raz pozwoliłem sobie ryzykownie zwrócić uwagę, dla dobra ludzkości rzecz jasna. Przystanek autobusowy. Siadam pod wiatą, obok gość, tak na oko połączenie kibola z nieogarniętym dostawcą pizzy w poszukiwaniu lepszego zajęcia. W wieku bliżej nieokreślonym, pewnie koło czterdziestki, z widocznym brakiem naoliwienia rozumku. Ciąga słonecznik z foliówki i pluje łuskami na chodnik przed wiatę. Piąty, dziesiąty raz, tfu i tfu. Czułem, że nie usiedzę: „Nie przeszkadza panu to syfienie w miejscu publicznym? W domu też pan pluje na dywan?” - Zapytałem jak najbardziej naturalnym głosem, kryjąc emocje. Spojrzał na mnie jak na szwagra nakrytego w garderobie żony. „A co mam z tym zrobić?”. Wzruszyłem ramionami: „jak pan nie wie, może nie powinien pan jeść, bo krzywdę pan sobie zrobi”. Zaszemrał coś pod nosem i wstał. Nie czekałem dłużej, zwłaszcza, że autobus podjeżdżał. Byłem o głowę wyższy i znacznie szerszy w barach, może dlatego schował torebkę do kieszeni. Gdy autobus ruszył, zerknąłem pod wiatę, na nowo pluł łupinami przed siebie i tak skończyła się moja obywatelska misja.  

Smarkanie na chodnik, charkanie, poprzedzone zaciąganiem flegmy spod serca, może nieco silniej uderza w dobie pandemii, ale na dobre wpisane jest w obyczaj nadwiślańskiego ludu. Gdy jednak użyłem w tytule „oblecha polskiego” przyszło wahanie. Czy na pewno to wszystko jest naszą cechą narodową? Może tylko wyraźniej tu widzę, bo z tej ziemi wyrastam, ta dała mi życie, wychowanie i wrażliwość, więc bardzo chciałbym trwać w kraju cywilizowanym i takim go opuścić. Jednak coś przeszkadza, jakoś nie mogę oprzeć się wrażeniu, że klęska w wymiarze zachowań podstawowych, płynąca z nieokrzesania, przekłada się na jakość naszego życia. Brak szacunku do siebie i innych, odczuwalna pogarda, rodzi frustracje małe, lawinowo przeobrażające się w te większe. Stąd już blisko do nienawiści i ignorancji wobec dobra nas wszystkich, choćby w postaci bezdusznego wycinania drzew, wysuszania i trucia rzek. Od degrengolady krajobrazu jest tak bardzo blisko do podłego samopoczucia we własnym kraju. Tymczasem mentalność troglodyty niesie za sobą skutki. To także epidemia, rozłożona w czasie i małych zdarzeniach codziennych, za którą wszyscy zapłacimy, choć niektórzy mniej świadomie.

Print Friendly and PDF